tag:blogger.com,1999:blog-88051238840446637122011-04-22T07:39:30.257+03:00Standing in the shoulders of giantsζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.comBlogger461100tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-14039723573816445162008-08-01T16:49:00.007+03:002008-08-01T16:54:05.414+03:00<span style="font-family:arial;"><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;font-size:180%;" ><a href="http://www.guardian.co.uk/environment/video/2008/aug/01/raredolphin">***** δελφίνια *****</a></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-1403972357381644516?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-37852984052519316862007-10-29T00:25:00.000+02:002007-10-29T00:40:57.518+02:00<span style="font-size:130%;"><span style="text-decoration: underline;font-family:arial;" ><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><a style="font-family: arial;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a4/Sandro_Botticelli_038.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a4/Sandro_Botticelli_038.jpg" alt="" border="0" /></a></span> <span style="font-style: italic;font-size:130%;" ><br /><span style="font-family:arial;"> </span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >La Primavera<br />Sandro Botticelli</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a style="font-family: arial;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ad/Sandro_Botticelli_039.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ad/Sandro_Botticelli_039.jpg" alt="" border="0" /></a></span> <span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /> </span><div style="text-align: center; font-style: italic;font-family:arial;"><span style="font-size:100%;">Oι τρεις Χάριτες<br />(λεπτομέρεια)</span></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"> </span><br /> <br /> <br /> <br /><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-3785298405251931686?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-43287316868273746992007-10-24T19:14:00.000+03:002008-12-12T02:15:23.091+02:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br />...ανάμεσα σε ένα κανονικό άνθρωπο κι έναν επιστήμονα είναι, μάλλον, η αντιληπτική του ικανότητα.<br /><br />Κάτι το οποίο φαίνεται, άλλωστε, και στην παρακάτω εικόνα:<br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rx94XJOr3uI/AAAAAAAAAH8/JQtaJrXWMaY/s1600-h/the_difference.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 281px; height: 530px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rx94XJOr3uI/AAAAAAAAAH8/JQtaJrXWMaY/s400/the_difference.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124947239980752610" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family: arial;font-size:100%;" > <br /></span><span style="font-family: arial;font-size:100%;" >[ο μοχλός έχει την οδηγία "τραβήξτε"]<br />[το αποτέλεσμα είναι να τον χτυπήσει μια ηλεκτρική εκκένωση]<br />[φυσιολογικός άνθρωπος: "μάλλον δεν πρέπει να το κάνω αυτό"]<br />[επιστήμονας: "άραγε </span></span><span style="font-family: arial;font-size:100%;" >το ίδιο </span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family: arial;font-size:100%;" >συμβαίνει κάθε φορά?...]<br /> <br /> </span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-4328731686827374699?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-29483133564907755662007-10-14T20:40:00.000+03:002007-10-14T20:49:05.661+03:00<span style="font-family:arial;"> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br />.... είναι πως ακόμα και οι θεές κάνουν λάθη.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Και μη ρωτήσετε ποιές θεές.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Οι επίγειες, φυσικά.<br /><br /><br /><br /><br /></span><br /><span style="font-style: italic;">Θέλω να πιστεύω πως εξακολουθώ να έχω πανέξυπνους αναγνώστες, παρά τη μη εφαρμογή του φίλτρου άη κιού. Τον έχω έτοιμο τον αλγόριθμο, εννοείται, αλλά βρίσκεται ακόμα στο χαρτί. Χρειάζεται το τελικό στάδιο της υλοποίησης, αλλά και να εφαρμοστεί, δεν ανησυχώ. Οι περισσότεροι από εσάς ούτε που θα το καταλάβετε.<br /><br />Αστέρια μου!<br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-2948313356490775566?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-35265683499591099772007-10-04T17:53:00.000+03:002007-10-04T18:15:10.701+03:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br />Αναρωτιέμαι....</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Η κυτταρίτιδα υποτίθεται ότι προσδίδει στην επιφάνεια του δέρματος όψη φλοιού πορτοκαλιού όπως ισχυρίζεται διαβοήτη, τουλάχιστον στις γυναίκες, διαφήμιση.<br /><br /><br /><br />Αν κρίνω από την όψη της επιφάνειας ορισμένων τμημάτων του οπίσθιου, κυρίως, τμήματος του σώματός μου, μάλλον έχει ένα δίκιο.<br /><br /><br /><br /><br />Το καλό είναι ότι τα τμήματα που παρουσιάζουν αυτή την ομοιόμορφη όψη είναι περιορισμένα, και σε αυτό θέλω να με πιστέψετε.<br /><br /><br />Το κακό είναι ότι η κυτταρίτιδα προκαλείται κυρίως από 2 παράγοντες, την κακή διατροφή (βλ. πολλά γλυκά, ιδιαίτερα αυτά που είναι τίγκα στα λιπαρά, και πολλοί καφέδες) και την καθιστική ζωή,<br /><br /><br />Το χειρότερο είναι πως αυτό το τοστ το έγραψα μασουλώντας ένα κρουασάν, ενώ περίμενα να ζεσταθεί το νερό για το νες, καθισμένη για 5 συνεχόμενες ώρες μπροστά στον υπολογιστή, στις οποίες θα κάνουν παρέα άλλες τόσες, μπας και βγάλω άκρη και σταματήσω να με θεωρώ ξανθιά (για μένα αγχώνομαι, για τους άλλους χέστηκα, ας με νομίζουν ηλίθια).<br /><br /><br /><br /><br />Επειδή αυτή η κατάσταση, παρ' όλο που τη χαίρομαι ειλικρινά</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > μετά από τόσο καιρό καθισιού</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >, δεν βλέπω να αλλάζει σύντομα (είμαι πολύ ξεροκέφαλος άνθρωπος, δεν αλλάζω εύκολα γνώμη για κάποιον, όχι, το λέω σε περίπτωση που δεν το έχεις καταλάβει), αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος καλός και έξυπνος άνθρωπος εκεί έξω που να έχει εφεύρει καρέκλα η οποία, όταν κάθεσαι πάνω της, να ζουλάει μέσα τα βουναλάκια και να ρουφάει έξω τις λακουβίτσες της φλούδας μου.<br /><br /><br /><br />Αυτά. Πάω τώρα, γιατί τελείωσα το κρουασάν και ο καφές άρχισε να κρυώνει...<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-3526568349959109977?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-47138763727682328912007-10-03T21:40:00.000+03:002007-10-03T21:51:01.029+03:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br />Μόλις διάβασα <a href="http://www.nytimes.com/2007/10/04/world/asia/04info.html?_r=1&amp;hp&amp;oref=slogin">αυτό</a>.<br /><br /><br />Αν το καλοσκεφτείς, είναι και γαμώ τις ιδέες.<br /><br /><br /><br />Ειδικά τον τελευταίο χρόνο, μετά την έλευση της ευλογημένης DSL, έχω εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το μέσο.<br /><br /><br />Αναρωτιέμαι μέχρι που μπορεί να φτάσει η φαντασία του ανθρώπου. Είτε για τη μετάδοση της πληροφορίας, είτε για τη διεξαγωγή πολέμου.<br /><br /><br />Τελικά, αυτό το "χαζοκούτι" μπορεί και να μου φανεί κάπου πραγματικά χρήσιμο. Μαλλον δε χρειάζεται να ανησυχώ και τόσο πολύ που του απευθύνω κάποιες στιγμές το λόγο (τουλάχιστον όχι ακόμα)...<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-4713876372768232891?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-56983601497623043152007-09-25T09:03:00.000+03:002008-12-12T02:15:23.393+02:00<span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rvi0h9FNqeI/AAAAAAAAAHE/9v_ZbtcRZzk/s1600-h/view-against-north-pole.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rvi0h9FNqeI/AAAAAAAAAHE/9v_ZbtcRZzk/s400/view-against-north-pole.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114035872304310754" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">view against the North Pole</span><br /></div> <span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="font-family:arial;"> <span style="font-size:130%;"><br /><br />Ξεκαθάριζα τους φακέλους μου στον κατοστάρη σκληρό, μπας και κάνω λίγο χώρο, γιατί μου έχουν μείνει κάτι ψιχία κενών gigabytes. Αντί λοιπόν να κάνω δουλειά, άρχισα να χαίρομαι με παλιές φωτογραφίες και τραγούδια και διάφορες αηδίες που ξεμένουν ακόμα και μετά από ανοιξιάτικο ξεκαθάρισμα. Τα περισσότερα, όπως φαντάζεστε, άχρηστα καθώς ήταν, κατευθύνθηκαν κατευθείαν στη χωματερή, χωρίς δυνατότητα ανακύκλωσης.<br /><br /><br />Ανακάλυψα κάτι τραγουδάκια, όμως, που μου έφτιαξαν τη διάθεση, και τα ακούω μία ώρα τώρα, ξανά και ξανά. Δε μου τη γλυτώνετε, θα σας φτιάξει τη διάθεση την πρωινή, θέτε δε θέτε, ακόμα και στους πιο γκρινιάρηδες.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Γιατί τέτοια κέφια πρωί πρωί, θα μου πείτε? Και τι να σας απαντήσω...<br /><br /><br />Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως τις τελευταίες μέρες μάλλον όλα καλά μου πάνε, παρά μερικές μικρές επίμονες κι ενοχλητικές καθυστερήσεις. Πού θα μου πάει, θα μου στρώσουν και αυτές κάποια στιγμή, δεν είναι στο χέρι τους άλλωστε. ;)<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ορίστε, λοιπόν, βαριά πρωινή (και απόλυτα σωστή) φιλοσοφία από τα σκαθάρια...<br /><br /></span> <br /><br /><table><tbody><tr><td><embed quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" src="http://res0.esnips.com/escentral/images/widgets/flash/white_player_list.swf" flashvars="autoPlay=no&amp;thePlayerURL=http://res0.esnips.com/escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf&amp;fileIds=e1949583-c2ff-4bcd-82b2-2bd488b4c3b2;&amp;plURL=http://www.esnips.com//plxml/95ce63df-4f4d-4b1f-bd79-b40ff6892ca7/?cachePL=true" height="280" width="301"></embed></td></tr><tr><td><br /></td></tr></tbody></table><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-5698360149762304315?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-75897944251840379332007-09-20T18:26:00.000+03:002007-09-20T18:49:12.593+03:00<span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br />Μετά από προσεκτική ανάγνωση των fellow bloggers που έχουν γίνει πλέον αγαπημένη μου συνήθεια, η οποία έληξε πανηγυρικά τη θερινή απουσία μου, με ελάχιστα σιδηροδρομικά διαλείμματα στο ενδιάμεσο, θεώρησα πρέπον να κάνω αισθητή την επάνοδό μου στο Διαδίκτυο. Θεώρησα πως είναι ύψιστο χρέος μου προς τους ψηφοφόρους μου, συγγνώμη τους αναγνώστες μου ήθελα να γράψω, να επανέλθω επιτέλους με κάτι στο εβλογολόγιό μου.<br /><br /><br /><br />Για τις εκλογές δεν έχω να πω κάτι ιδιαίτερο. Το τριήμερο που πέρασε μπορεί να συνοψιστεί στα εξής: Πήγα, είδα, εψήφισα. Αυτά.<br /><br />Αν κάτι θετικό προέκυψε από τα μετεκλογικά μαχαιρώματα του ΠΑΣΟΚ, είναι το καινούργιο κινητό που προέκυψε ως δώρο, προς αντικατάστασιν της αιωνόβιας παντόφλας που είχα μέχρι τώρα.<br /><br /><br /><br />Για το μπάσκετ απλά δεν έχω λόγια. Ειδικά το παιχνίδι του προημιτελικού με άφησε με κλεισμένο λαιμό. Ακόμα ξεροβήχω.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Το μόνο εποικοδομητικό που έχω να προσθέσω στη μέρα σου είναι κάτι που πρέπει να ομολογήσω πως </span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">μέχρι τώρα </span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">δεν το γνώριζα. Κάτι που στο αθώο μικροσκοπικό μυαλό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Κάτι που, για μία ακόμη φορά, με κάνει να υποκλίνομαι στο μεγαλείο της φύσης. Κάτι που δικαιώνει την πεποίθησή μου πως, αν ποτέ επισκεφτώ τον πάλαι ποτέ κοιμώμενο γίγαντα, θα πάρω μαζί μου πολλά ταπεράκια.<br /><br /><br />Για να μη σπαταλάω άδικα τον υπερπολύτιμο, είμαι σίγουρη, χρόνο σου, και χωρίς να μακρυγορώ άλλο, διάβασε <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Century_eggs">αυτό</a>.<br /><br /><br /><br /></span><br /><span style="font-style: italic;">ΥΓ: Η ευθύνη της ανάγνωσης αυτού του βλογ βαραίνει αποκλειστικά και μόνο τον αναγνώστη. Μετά το άνοιγμα της σελίδας από τον εκάστοτε browser, ουδεμία ευθύνη φέρουμε για τυχόν αδικαιολόγητη απώλεια χρόνου και πρόκληση εγκεφαλικών βλαβών.<br /><br />Εκ της διευθύνσεως<br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-7589794425184037933?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-54745592649809472792007-09-09T01:19:00.000+03:002008-12-12T02:15:23.649+02:00<span style="font-family:arial;"> </span> <span style="font-family:arial;"> </span> <span style="font-family:arial;"> </span> <span style="font-family:arial;"> </span> <div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><span style="font-family: arial;font-family:arial;" > <br /> <br /><br /><span style="font-style: italic;">(συνέχεια</span></span><span style="font-style: italic;"> από </span><a style="font-style: italic;" href="http://bio-loga.blogspot.com/2007/08/blog-post_20.html">εδώ</a><span style="font-family: arial; font-style: italic;">)</span><br /></div><span style="font-family: arial;"> </span><br /><span style="font-family: arial;"><br /> </span><br /><span style="font-family: arial;"> </span><br /><span style="font-family: arial;"> </span> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RsoUtX9i8sI/AAAAAAAAAG8/dj-Q4_VJ5Tc/s1600-h/Cervelli_Orfeo_ed_Euridice.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RsoUtX9i8sI/AAAAAAAAAG8/dj-Q4_VJ5Tc/s400/Cervelli_Orfeo_ed_Euridice.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5100912297709335234" border="0" /></a> <span style="font-family:arial;"> </span><span style="font-family:arial;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Orpheus and Euridice</span> </span></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > <br /><br /><br /><br />Ο Αχιλλέας, βέβαια, είχε ερωτευθεί και τη Χρυσηίδα, και από τη ζήλεια του και για τα μάτια της κόντεψε να τινάξει στον αέρα ολόκληρο Τρωικό πόλεμο, όχι πως είχε και άδικο δηλαδή.<br /><br /><br /><br />Τότε κοκκίνησε και σκέφτηκε το πρόσωπό του. Λες τελικά ο έρωτας να κάνει τη γη να γυρίζει? Το έλεγε πολύ σοφά, άλλωστε, και στο "1984", πως για το Κόμμα ένας</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > μεγάλος βραχνάς </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >ήταν</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >να ελέγξει τα συναισθήματα των ανθρώπων, και κυρίως τον έρωτα. Τα καταπιεσμένα συναισθήματά τους μετά μπορούσαν να κατευθυνθούν και να εκτονωθούν σε πιο δημιουργικές και χρήσιμες για το Κόμμα ενασχολήσεις. </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Αλλά υπήρχε κι άλλος ένας λόγος, αφού όταν οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, δε δίνουν δεκάρα για οτιδήποτε άλλο, ούτε πολέμους, ούτε κράτος, ούτε ανησυχούν για τους εχθρούς του λαού. Παύουν να φοβούνται, και απλά είναι ευτυχισμένοι. </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br />Αλλά και τι είναι ευτυχία? Αλλιώς ήταν όταν ήταν μικρή, που ευτυχία μπορούσε να είναι κι ένα βιβλίο, αλλιώς αργότερα, που ευτυχία ήταν η θάλασσα. Αλλιώς τώρα, που η ευτυχία ήταν η θάλασσα στα μάτια του...<br /><br /><br />Κι αν η ευτυχία ξαναάλλαζε? Αν η ευτυχία αργότερα ήταν τα μάτια κάποιου άλλου, ή αν η ευτυχία ήταν κάτι άλλο που δεν είχε μέχρι τώρα φανταστεί? Γιατί, όταν ήταν μικρή, προφανώς δεν ήξερε τι θα συναντούσε στο μέλλον. Όχι πως τη φοβίζει τώρα, απλά τώρα είναι η πρώτη φορά που γυρίζει πίσω το βλέμμα της και κοιτάει. Μέχρι τώρα απλά ζούσε τις επιλογές της, φαντάζομαι πως ήταν πλέον ώρα για μια πιο διερευνητική ματιά. Δεν ανησυχούσε για κάτι συγκεκριμένο, διάλογο με τον εαυτό της κάνει, ακολουθεί δημοκρατικές διαδικασίες για το δικό της συμφέρον. Από εδώ και μπρος, τις αποφάσεις της θα τις έπαιρνε από κοινού με τον εαυτό και την συνείδησή της.<br /><br /><br />Η ευτυχία της συμπεριλάμβανε και το ότι μέχρι στιγμής δεν μετάνιωνε για κάτι. Μεγάλη ανακούφιση αυτό. Προνόμιο για ελάχιστους. Η καλοκαιρινή αυτή ανασκόπηση ήταν τελικά πιο αναγκαία από όσο φανταζόταν. Ξεκαθάριζε πολλά πράγματα, και της έδινε νέα ώθηση για τα επόμενα χρόνια, κάθαρση ψυχική κυρίως.<br /><br /><br /><br /><br />Έκλεισε τα μάτια της, κράτησε την ανάσα της και βυθίστηκε κάτω από το νερό. Από μωρό το έκανε αυτό, και ήταν ο αλάνθαστος τρόπος για να διαφεύγει από την πραγματικότητα και ό,τι την ενοχλούσε. Όταν τα ξανάνοιξε, ήταν ήδη 4-5m κάτω από την επιφάνεια. Άνοιξε τα χέρια και αιωρήθηκε για λίγο. Κοίταξε το λαμπύρισμα των ακτίνων του ηλίου στους κυματισμούς του νερού και τις μπουρμπουλήθρες της να ανεβαίνουν, μετά έδωσε μια δυνατή ώθηση και πέταξε παράλληλα πάνω από το βυθό, με τις κατάξανθες μπούκλες της να κυματίζουν.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Θα μπορούσε να μείνει εκεί για πάντα.<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-5474559264980947279?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-26568393905767572252007-08-27T13:56:00.000+03:002007-08-27T20:55:39.527+03:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br />Δεν ξέρω τι να γράψω.<br /><br /><br />Τρεις μέρες τώρα αισθάνομαι ανακουφισμένη που αποφάσισα να τελειώσω τις διακοπές μου μια βδομάδα νωρίτερα.<br /><br />Οι γονείς και η αδερφή μου είναι ακόμα κάτω. Μιλάμε συνέχεια και είναι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Η στάχτη από την πυρκαγιά του Ταΰγετου, που καίγεται για τέταρτο 24ώρο, μου λένε πως έχει καλύψει τα πάντα. Την Παρασκευή και το Σάββατο δεν φαινόταν το βουνό από τους καπνούς, και εννοώ πως δεν φαινόταν από την παραλία της Καλαμάτας, σαν να μη φαίνεται ο Υμηττός από την Ηλιούπολη. Χτες το μεσημέρι δε φαινόταν ούτε ο ήλιος, αφού η φωτιά είχε φτάσει στην πόλη. Τα Γιαννιτσάνικα, όπου έφτασε χτες η φωτιά, είναι πλέον κομμάτι της πόλης, και όχι προάστειο, όπως άκουγα να λένε στις ειδήσεις, με σπίτια και περιβόλια με ελιές και πορτοκαλιές, ένα χιλιόμετρο από το σπίτι μας. Η ατμόσφαιρα μυρίζει καμμένο για άλλη μια μέρα, και ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν ανησύχησα μέχρι τώρα για τους δικούς μου είναι επειδή ξέρουν κολύμπι και μένουν 50 μέτρα από τη θάλασσα.<br /><br />Το Σάββατο, από ότι μου έλεγαν, εκκένωσαν τα χωριά βόρεια της πόλης, τους έδιωξαν όλους να πάνε να κοιμηθούν στην παραλία της Καλαμάτας. Όσοι δεν είχαν συγγενείς ή φίλους να κοιμηθούν, πέρασαν τη νύχτα στις ξαπλώστρες στην αμμουδιά, κάπου που φάνηκαν κι αυτές χρήσιμες... </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Για να καταλάβεις για τι μιλάμε, μείνανε στα ξαδέρφια μου συγγενείς από την Αιθαία, χωριό που το διασχίζει ο εθνικός δρόμος και είναι 5 km πριν την πόλη. </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Ένα φιλικό ζευγάρι έμεινε στο σπίτι μας. Είχαν έρθει από το Λεοντάρι, ένα πανέμορφο χωριό με πέτρινα σπίτια νότια της Μεγαλόπολης. Την Κυριακή το πρωί γύρισαν πίσω να δουν αν υπήρχε το σπίτι τους. Τελικά αυτό ήταν στη θέση του, κάτι όμως που δεν μπορούμε να πούμε πλέον και για το χωριό.<br /><br /><br />Ακόμα δεν ξέρω τι να γράψω.<br /><br /><br />Ο πατέρας μου είναι από ένα χωριό της ορεινής Αρκαδίας, και η μητέρα μου από την Καλαμάτα. Έχουμε σπίτι και στα 2 μέρη, όπου κι έχω περάσει τα περισσότερα καλοκαίρια μου. Αισθάνομαι μισή Αθηναία και μισή Πελοποννήσια, αφού σαν να μην έφταναν τα προηγούμενα κρίματά μου ( το τι έχω ακούσει από γκόμενους ή επίδοξους για τη μεσσηνιακή καταγωγή μου δε χρειάζεται να το περιγράψω ), πέρασα και στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Όλα αυτά τα χρόνια, μετράω άπειρες εκδρομές σε διάφορα μέρη στην Πελοπόννησο με φίλους, με συγγενείς ή με το πανεπιστήμιο, και όλες σχεδόν τις καμμένες πλέον περιοχές τις έχω σαν καταπράσινες εικόνες στο μυαλό μου.<br /><br /><br />Όπως μπορείς να καταλάβεις, αυτή τη στιγμή αισθάνομαι ότι καίγεται το σπίτι μου.<br /><br /><br />Από τότε που θυμάμαι, κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε με την οικογένειά μου εκδρομή στον Ταΰγετο, στην Αλαγονία και την Αρτεμησία και τα γύρω χωριά, για να μαζέψουμε ρίγανη. Είχαμε βρει μάλιστα κι ένα σημείο που μας άρεσε πολύ και πηγαίναμε έκεί συνήθως. Η βλάστηση ήταν οργιώδης. Παντού υπήρχαν νερά και πηγές να ξεπετάγονται από το πλάι. Πνιγμένο το βουνό στα πλατάνια, και πιο πάνω στις καστανιές και τα έλατα. Περπάταγες μέρα μεσημέρι μέσα στο δάσος και είχε ίσκιο. Στο αγαπημένο μας σημείο καθόμασταν στο τέλος για να κολατσίσουμε και να ξεδιαλέξουμε τη ρίγανη σε ματσάκια. Λίγο πιο κάτω είχε ένα μικρό ρυάκι που πήγαζε από μια σχισμή του βράχου, και μας δρόσιζε με το νερό του. Μάλιστα, είχαμε βρει κι ένα ψηλό δέντρο, πλατάνι αν θυμάμαι καλά, που είχε ένα ψηλό κλαδί παράλληλο με το έδαφος, κι εκεί δέναμε μια κούνια, που είχε φτιάξει ο μπαμπάς μου για την κορούλα του ( τότε ήμουν ακόμα μοναχοπαίδι ). Στην επιστροφή περνάγαμε από τα χωριά της Αλαγονίας και καθόμασταν για φαϊ, γιατί συνήθως ξεχνιόμασταν μέσα στο δάσος και μας έπιανε το βράδυ.<br /><br /><br />Πριν από 4-5 χρόνια, φιλοξενούσε στην Καλαμάτα για μερικές μέρες η ξαδέρφη μου μια φίλη της Τσέχα με το 10χρονο γιο της, τον οποίο είχε βαφτίσει κιόλας, το Στέφανο. Μετά είχαν κανονίσει να συνεχίσουν τις διακοπές τους στη Ζάκυνθο, οπότε η ξαδέρφη μου προσφέρθηκε να τους πάει μέχρι την Κυλλήνη για το φέρι, και πήγα κι εγώ για παρέα. Υπολογίσαμε πως είχαν αρκετή ώρα μέχρι το μεσημέρι, οπότε για να μη χαλάσει το χατήρι του βαφτισιμιού, κάναμε μια μικρή παράκαμψη για την Αρχαία Ολυμπία. Έκανε αρκετή ζέστη, αλλά ευτυχώς τα δέντρα του άλσους προσέφεραν πολύτιμη δροσιά και σε μας και στους αμέτρητους τουρίστες που είχαν κατακλύσει το χώρο. Όλη η παρέα ήταν κατενθουσιασμένη, ο μικρός μάλιστα θυμάμαι πως έλαμπε από χαρά όταν έκανε τρέχοντας το γύρω το Σταδίου. " Μαμά, μαμά, κοίτα με! " και μάλλον θα φανταζόταν πως ήταν στην αρχαία Ελλάδα κι έβγαινε πρώτος στους Αγώνες. Αφού τους αφήσαμε στην Κυλλήνη, στην επιστροφή είχαμε κέφια και πήγαμε από άλλο δρόμο, ανεβήκαμε τα βουνά της Φιγαλείας και φτάσαμε στο ναό του Επικούριου Απόλλωνα, μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, προστατευόμενο από την Ουνέσκο. Στην κάθοδο μας πρόλαβε το ηλιοβασίλεμα στην Ανδρίτσαινα αφού είχαμε περάσει μέσα από πράσινα τοπία. Πανέμορφο χωριό, όπως και η Καρύταινα, που όμως την είδαμε το βράδυ.<br /><br /><br />Φέτος το Δεκαπενταύγουστο ανεβήκαμε για 5 μέρες στην Αρκαδία. Πήγα με τον πατέρα μου στο αμπέλι και στα χωράφια και μου έδειξε τις ελίτσες που είχε φυτέψει ο παππούς μου ο Βασίλης, δεκαετίες πριν. Κάποιες είχαν καεί από πάγο και χρειάζονταν μπόλισμα οι άγριες παραφυάδες που είχαν ξεπετάξει, καμιά 15αριά υπολογίσαμε να φυτέψουμε ακόμα το Μάρτη, " για να τα βλέπει ο παππούς σου και να χαίρεται ότι τα φροντίζουμε ". Στην επιστροφή μέσω εθνικής Τριπόλεως - Καλαμάτας, όταν φτάνεις στην αρχή του Μεσσηνιακού κάμπου, σε καλωσορίζουν οι ελιές του, ψηλές, όμορφες, ζωντανές θα'λεγες, που και φέτος ήταν φορτωμένες καρπό και χαίρεσαι, γιατί οι αγρότες θα έχουν καλή παραγωγή. Κατεβαίνοντας το βουνό, στα σύνορα των 2 νομών, και όσο φτάνει το μάτι σου, βλέπεις να απλώνεται ο ευλογημένος ελαιώνας της Μεσσηνίας.<br /><br /><br />Δυο μέρες μετά, πήρα για άλλη μια φορά το τρένο, που ήδη έχω εξαντλήσει το πόσο μου αρέσει, για να ανέβω Πάτρα. Έτσι κι αλλιώς λογάριαζα να ξανακατέβω αυτό και το επόμενο σαββατοκύριακο. Η διαδρομή πανέμορφη, και, παρ' όλο που είχα το βιβλίο μου ανά χείρας ως συνήθως, καθόμουν και χάζευα έξω από το παράθυρο. Διασχίζεις όλη τη Δυτική Πελοπόννησο, που εύφορη και καταπράσινη καθώς είναι, πως να το κάνουμε, δεν χορταίνεις να τη χαζεύεις. Αγαπημένο σημείο της διαδρομής το δάσος του Καϊάφα με τις ψηλές κουκουναριές, άνθρωποι που έχουν κατασκηνώσει εκεί και κάνουν μπάνιο χαιρετούν χαρούμενοι καθώς βλέπουν το τρένο να περνά, παιδιά παίζουν στην παραλία, κι εγώ χαιρόμουν και με τα μικρά πευκάκια που έβλεπα να έχουν φυτρώσει, σημάδι ότι το δάσος ζει. Πιο κάτω, σε ένα σπίτι μας χαμογελούσαν κάτι πιτσιρίκια που μόλις είχαν γυρίσει από την παραλία και ξεπλένονταν με το λάστιχο, και μακάριζα τους ανθρώπους που μένουν εκεί, στον κήπο της Εδέμ. Πριν και μετά χωράφια περιποιημένα, με ντομάτες, κολοκυθιές, καρπούζια, καλαμπόκια, ως και φυστίκια αράπικα πέτυχα.<br /><br />Και παντού πράσινο.<br /><br /><br /><br />Τόσες μέρες αυτά σκέφτομαι και πάω να σκάσω από τη στενοχώρια μου. Ανοίγω το ντουλάπι της κουζίνας και χαζεύω το βαζάκι με τη ρίγανη από τον Ταΰγετο που μάζεψαν φέτος οι γονείς μου, δυστυχώς χωρίς εμένα, και μου φαίνεται πολυτιμότερο κι από πλατίνα. Και μετά σκέφτομαι ότι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί και αβοήθητοι. Και δεν μπορεί να το χωρέσει η λογική μου το πώς και τι αισθάνονται όλοι αυτοί που έχασαν έστω κι ένα δέντρο στην αυλή τους, πόσο μάλλον οι συγγενείς των νεκρών. Δε θέλω να μιλήσω για το αυτονόητο, πως θα έπρεπε δηλαδή να υπάρχει σχέδιο αντιμετώπισης καταστροφών εν καιρώ ειρήνης, για το ότι είναι αδιανόητο επί τρία 24ωρα να παίρνουν τηλέφωνο σε ΜΜΕ απελπισμένοι άνθρωποι και να λένε ότι θα καούν αβοήθητοι, πως οι ευθύνες δε βαρύνουν μόνο τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και τις προηγούμενες, γιατί η αντιμετώπιση μιας καταστροφής τέτοιου μεγέθους είναι, και πρέπει να είναι, εθνική υπόθεση ανεξάρτητη και πάνω από την εκάστοτε ομάδα υπουργών. Ούτε για την ανεπάρκεια του ανθρώπου και του πολιτισμού του απέναντι στα στοιχεία της φύσης που τον εκδικούνται για την ανοησία του ( πυρ και θάλασσα, όπως όλοι ξέρουμε, για το γυνή δηλώνω αναρμόδια να τοποθετηθώ ).<br /><br /><br /><br /><br />Το μόνο που κάνω είναι να παρακαλάω να βρέξει, γιατί φαίνεται πως είναι το μόνο που μας σώζει.<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-2656839390576757225?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-240257187609698982007-08-21T01:27:00.000+03:002008-12-12T02:15:23.910+02:00<span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RsoUMn9i8rI/AAAAAAAAAG0/3Ks17j8VbTk/s1600-h/Das_brennende_Troja.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RsoUMn9i8rI/AAAAAAAAAG0/3Ks17j8VbTk/s400/Das_brennende_Troja.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5100911735068619442" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > </span><div style="text-align: center;font-family:arial;"><br /><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" >The fall of Troy</span><br /></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br /><br /><br />Κοίταξε με θαυμασμό δυο γλάρους λίγο πιο πέρα να κάνουν κύκλους πάνω από το νερό. Σίγουρα, κάποιο κοπάδι ψαράκια είχε πλησιάσει επικίνδυνα στην επιφάνεια. Λίγο πιο κάτω, μια βαρκούλα με κάτι πιτσιρίκια που προσπαθούσαν να μάθουν κουπί στριφογύριζε, ευτυχώς αρκετά μακριά της, κι εκείνα γέλαγαν. Το μόνο που κατάφεραν με κάποια αποτελεσματικότητα ήταν να την αποσπάσουν για μια στιγμή από τις σκέψεις της.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Αλλά με το ζήτημα που στριφογύριζε στο μυαλό της τι θα έκανε? Από μικρή το μόνο που ήξερε είναι ότι προοριζόταν, φυσικά, να κατακτήσει τον κόσμο. Και αυτό γιατί της άξιζε. Και οι ισχυρισμοί των γονέων της δεν ήταν εντελώς αβάσιμοι. Είχαν φροντίσει να την προμηθεύσουν με ό,τι χρειαζόταν για τον σκοπό αυτό. Άπειρα βιβλία, ό,τι ζήταγε κι έβαζε στο μυαλό της, ώστε η μονάκριβη κορούλα τους να αποκτήσει άπειρες γνώσεις γύρω από την αστρονομία, τις αρχαίες θρησκείες, την ελληνική και ευρωπαική ιστορία, τα μαθηματικά, τη φυσική, τη βιολογία, την ψυχολογία, όλους τους τομείς των επιστημών ώστε να μπορέσει να έχει τα εφόδια για μια αφετηρία με το καλύτερο δυνατό προβάδισμα σε σχέση με τους υπόλοιπους. Αλλά αυτά ήταν μόνο η αρχή. Όταν ενηλικιώθηκε, μιλούσε άπταιστα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιαπωνικά και λατινικά. Έπαιζε βιολί και πιάνο, είχε τελειοποιήσει την ξιφασκία της, μπορούσε να πλοηγήσει ένα πλοίο μόνο με τα άστρα και στα 2 ημισφαίρια και είχε θανάσιμη γνώση αρχαίων πολεμικών τεχνών. Ένας έμπιστος μπάτλερ τη συντρόφευε πάντοτε, ρυθμίζοντας τα μικρά ζητήματα της καθημερινότητας και προσφέροντας της παράλληλα προστασία.<br /><br /><br /><br />Στα επτά χρόνια που μεσολάβησαν από την ενηλικίωσή της μέχρι αυτή τη στιγμή κατάφερε να τελειώσει το πτυχίο της και να έχει ολοκληρώσει στο μεγαλύτερο βαθμό το διδακτορικό της στο Χάρβαρντ, στο διεθνές δίκαιο. Μπορούσε να τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί τους δεινότερους ρήτορες, οι οποίοι, αν μη τι άλλο, θεωρούσαν πως επειδή είναι μια αιθέρια ύπαρξη, μια συγκινητικά όμορφη ξανθιά, θα είχε κάνει το λάθος να χάσει τον υπερπολύτιμο χρόνο της με άντρες και πως το IQ της θα ήταν συγκρίσιμο με αυτό των γραμματέων τους...<br /><br /><br /><br /><br />Πράγματι, περπατούσε και άφηνε πτώματα πίσω της, και αυτό χωρίς να κουνήσει το μικρό της δαχτυλάκι, ούτε αυτή, ούτε ο μπάτλερ. Μπορούσε με μια μόνο ματιά να μαγνητίσει όποιον άντρα έβαζε στο στόχαστρό της. Αλλά πάντα τους βαριόταν αφόρητα... Όσο έξυπνοι και να ήταν, τους περισσότερους κατέληγε να τους βαριέται αφόρητα. Κάποιος (μια μάλλον ατυχής στιγμή στο παρελθόν της), εκστασιασμένος από τις ικανότητές της, τόλμησε να την παρομοιάσει με τη Λάρα Κροφτ. Ο κακομοίρης, δεν ήξερε πως οι δημιουργοί της εμπνεύστηκαν την ηρωίδα από την ίδια, η οποία ήταν υπαρκτή, με σάρκα και οστά, και όχι μερικά πίξελ σε οθόνη...<br /><br /><br /><br /><br />Για τις περιπέτειές τις θα μπορούσα να σας μιλάω για ώρες, αλλά όπως πολύ καλά γνωρίζετε, δεν είναι πρέπον να μιλάμε για το παρελθόν μιας κυρίας. Το μόνο που μπορώ να αποκαλύψω είναι πως, παρά τις αναρίθμητες κατακτήσεις της, πολύ σπάνια αφηνόταν σε άλλον άνθρωπο, και οι φίλοι και οι εραστές της μετριούνταν στα δάχτυλα των αλαβάστρινων χεριών της.<br /><br /><br /><br />Τι ήταν αυτό όμως που τόλμησε να διαταράξει την τελειότητα των διακοπών και τριγύρναγε στις έλικες τους εγκεφάλου της? Γιατί μέχρι τώρα, όλα ήταν ξεκάθαρα. Ό, τι χρειαζόταν να κάνει, απλά το έκανε. Ποτέ δε χρειάστηκε να προσπαθήσει ιδιαίτερα για κάτι, και η ροή της τέλειας ζωής της ξεδιπλωνόταν ανεμπόδιστα, αφού ό,τι είχε βάλει ποτέ στο μυαλό της, το κατάφερνε χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Εκεί ακριβώς βρισκόταν και το πρόβλημα. Είχε αρχίσει να έχει αμφιβολίες. Για το αν θα τα κατάφερνε το ίδιο εύκολα από κει και πέρα, για το αν ό,τι είχε καταφέρει μέχρι τώρα είχε κάποια σημασία, για το αν θα προτιμούσε, κάνοντας την ανασκόπηση της ζωής της μετά από αρκετά χρόνια, να την είχε περάσει με άντρα και παιδιά σε ένα οινοποιείο κάπου στην καταπράσινη κι ευλογημένη επαρχία, αν η κατάκτηση του κόσμου μπορούσε να γίνει και με άλλους τρόπους από αυτόν που είχε αποφασίσει να ακολουθήσει, αν τελικά ο Μέγας Αλέξανδρος είχε μετανοιώσει για την πορεία του στο άγνωστο.<br /><br /><br /><br /><br />Ο Αχιλλέας, άλλωστε, είχε πει στον Οδυσσέα, όταν αυτός είχε προσφέρει χοές στις ψυχές για να δει τον Τειρεσία</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >, </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > πως προτιμούσε να είναι ζωντανός και δούλος, παρά να τον αποκαλεί βασιλιά των νεκρών</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > στον Άδη</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >.<br /><br /><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;">(συνεχίζεται)</span></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-24025718760969898?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-31691899490948104672007-08-04T08:20:00.000+03:002007-08-04T10:08:46.921+03:00<span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >HAD we but world enough, and time,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >This coyness, Lady, were no crime.<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >We would sit down and think which way<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >To walk and pass our long love's day.<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Thou by the Indian Ganges' side<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Shouldst rubies find: I by the tide<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Of Humber would complain. I would<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Love you ten years before the Flood,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >And you should, if you please, refuse<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Till the conversion of the Jews.<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >My vegetable love should grow<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Vaster than empires, and more slow;<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >An hundred years should go to praise<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Thine eyes and on thy forehead gaze;<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Two hundred to adore each breast,</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br />But thirty thousand to the rest;<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >An age at least to every part,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >And the last age should show your heart.<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >For, Lady, you deserve this state,</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br />Nor would I love at lower rate.</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br /><br />But at my back I always hear<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Time's winged chariot hurrying near;<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >And yonder all before us lie<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Deserts of vast eternity.<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Thy beauty shall no more be found,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Nor, in thy marble vault, shall sound<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >My echoing song: then worms shall try<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >That long preserved virginity,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >And your quaint honour turn to dust,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >And into ashes all my lust:<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >The grave 's a fine and private place,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >But none, I think, do there embrace.</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br /><br />Now therefore, while the youthful hue<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Sits on thy skin like morning dew,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >And while thy willing soul transpires<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >At every pore with instant fires,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Now let us sport us while we may,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >And now, like amorous birds of prey,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Rather at once our time devour<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Than languish in his slow-chapt power.<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Let us roll all our strength and all<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Our sweetness up into one ball,<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >And tear our pleasures with rough strife<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Thorough the iron gates of life:<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Thus, though we cannot make our sun<br /></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">Stand still, yet we will make him run.</span><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >Andrew Marvell. 1621–1678<br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family:arial;"><br />Να αναφέρω μόνο πως ανακάλυψα αυτό το ποίημα εξαιτίας του <a href="http://greekgastronomer.com/">Αθήναιου</a> και πως για το σημερινό ποστ δε φταίω εγώ, αλλά αυτός που μου βάζει τέτοιες ιδέες!<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-3169189949094810467?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-78620150276066598252007-08-01T10:11:00.000+03:002007-08-03T12:01:25.612+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><br /><br />Επειδή συγγενείς και φίλοι με έκραξαν για το μέγεθος του τελευταίου διαδικτυακού λογοτεχνικού μου πονήματος (βλ. πρόσφατο ποστ - σεντόνι), θα αυτοπεριοριστώ, όσο γίνεται, στα πιο ενδιαφέροντα σημεία της τελευταίας εβδομάδας. Κάποια μέρα, όμως, θα δείτε, θα αναγνωριστεί το ταλέντο μου.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Χάιλαιτ των τελευταίων ημερών:</span><br /><br />Το τεράστιο πορτοκαλί φεγγάρι καθώς έδυε στο βάθος του Μεσσηνιακού. Και το ότι το έβλεπα να δύει καθισμένη πίσω από πολεμίστρες στους πρόποδες του Ταΰγετου, έχοντας στα πόδια μου την ολόφωτη Καλαμάτα και τη θάλασσα, την απέραντη θάλασσα. (Ναι, δεν άντεξα να περιμένω μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο. Αλλά κι εσείς στη θέση μου το ίδιο κάνατε / θα κάνατε.)<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Πρόβλημα των τελευταίων ημερών:</span><br /><br />Κινητό με </span><span style="font-family:arial;">γνωστές </span><span style="font-family:arial;">διαστάσεις, φέρον κίτρινο μαγιό, σε χρόνο </span></span><span style="font-size:130%;"><span style=";font-family:arial;font-size:12;" lang="EN-US" >t_o</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"> ξεκινά την κίνησή του από εξέδρα ύψους 5m από την επιφάνεια της θάλασσας υπό γωνία φ πάνω από το οριζόντιο επίπεδο. Η αρχική ταχύτητα </span><span style=";font-family:arial;font-size:12;" lang="EN-US" >u_o</span> <span style="font-family:arial;">είναι γνωστή, καθώς και η επιτάχυνση της βαρύτητας. Την αντίσταση του αέρα τη θεωρούμε αμελητέα (αφού έτσι κι αλλιώς έχουμε νηνεμία, διότι, αν φύσαγε, θα είχε τρελλό κύμα και δεν θα υπήρχε περίπτωση να φτάσει το κινητό μέχρι την εν λόγω κυβική εξέδρα κολυμπώντας).<br /><br />α) Για ποια γωνία φ θα έχει το κινητό μέγιστο βεληνεκές? (άιντε, πολύ εύκολα σας βάζω για αρχή)<br /><br />β) Για ποιά </span><span style=";font-family:arial;font-size:12;" lang="EN-US" >u_o</span>' <span style="font-family:arial;">θα αυξηθεί το βεληνεκές κατά 50%?</span><br /></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br />γ) Αν το κινητό αποφασίσει κάποια στιγμή να βουτήξει από εκεί πάνω με το κεφάλι (για φέτος χλωμό το βλέπω, ακόμα εξασκείται σε βουτιές με το κεφάλι από τα 3m και η βελτίωση είναι μικρή), τι σχήμα σώματος πρέπει να έχει (και το κυριότερο, πώς θα το επιτύχει αυτό ???), ώστε οι αρνητικές επιπτώσεις της προσθαλάσσωσης</span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"> να είναι οι μικρότερες δυνατές?<br /><br /><br /><br /></span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Όποιος αποφασίσει να ασχοληθεί σοβαρά με το πρόβλημα, παρακαλείται να επικοινωνήσει με τον administrator του blog "Βιο-λογίες" για τις τιμές των μεγεθών που δεν δίδονται. Διεύθυνση επικοινωνίας στο προφίλ παραπλεύρως. Κάθε σωστή απάντηση θα αμειφθεί καταλλήλως και κατά περίπτωση.</span><br /><br /></span></span><span style=";font-family:arial;font-size:12;" lang="EN-US" ></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-7862015027606659825?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-35714162854457404112007-07-25T23:14:00.000+03:002007-07-26T16:23:25.524+03:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /> <br /><br />...ο βραχυπρόθεσμος, πάντα:<br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" >2 ήττες - αρκετές νίκες, με αυξητική τάση<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Με τέτοια απόδοση, μάλλον πάμε για πρωτάθλημα...<br /> <br />:)<br /> <br /><br /><br /></span></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ></span></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-3571416285445740411?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-17565419597702007382007-07-24T11:42:00.000+03:002008-12-12T02:15:24.670+02:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br />Αγαπημένε μου αναγνώστη,<br /><br /><br /><br />με βρίσκεις χαλαρή και ανανεωμένη, ιδιαίτερα χαλαρή και ανανεωμένη έχω να πω. Ένας από τους βασικούς λόγους είναι πως μόλις γύρισα από ένα τριήμερο σε ένα μέρος που μου είχε λείψει πολύ. Λίγο από ανάγκη, λίγο από επιλογή, έχω ξεμείνει Πάτρα για το καλοκαίρι (οι οικογενειακές υποχρεώσεις του δεκαπενταύγουστου πιστεύω πως δεν πιάνουν για διακοπές, ακόμα κι αν περιλαμβάνουν θάλασσα). Το Σάββατο έφυγα από τη μία πόλη και πήγα στην άλλη, την Αθήνα. Είχα να πάω σπιτάκι μου από το Πάσχα και μου είχε λείψει το πιάνο μου και οι βόλτες στο κέντρο. Λοιπόν, αν ποτέ χρειαστεί να κάνεις τη διαδρομή, προτίμησε το τρένο. Ειδικά τώρα το καλοκαίρι, περνάει μέσα από περιβόλια και πρασινάδες, και σε αρκετά σημεία ακριβώς πάνω από την παραλία, προσφέροντας πανέμορφη θέα. Η διαδρομή πέρασε χωρίς να το καταλάβω, χαζεύοντας τα διάφανα νερά και τους λουόμενους.<br /><br /><br /><br />Σε αυτό το σημείο πρέπει να διακόψω τη μαγευτική διήγηση για να απευθύνω μια παράκληση στο ευρύ κοινό. Αν έχει καύσωνα και θέλετε να κάνετε ένα μπάνιο, τι πιο λογικό από το να πάρετε το αμόρε, τους φίλους ή τη γυναίκα και τα παιδιά, να εντοπίσετε την παραλία της αρεσκείας σας και να σπεύσετε για βουτιές. Κι εγώ στη θέση σας το ίδιο θα έκανα. Στην περίπτωση, μάλιστα, που κάνει τόση ζέστη που δεν αντέχετε ούτε το μαγιό επάνω σας, μια τέτοια απόδραση μοιάζει επιβεβλημένη. Βέβαια, αν είστε άντρας άνω τον 40, ή φαίνεστε ότι είστε άνω των 40, και ιδίως αν διαθέτετε ευμεγέθη κοιλιά και πυκνότερη </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >τριχοφυία </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >από το συνηθισμένο, παρατηρείστε, σας εκλιπαρώ, αν βρίσκεστε σε μικρή απόσταση από γραμμές τρένου, διότι πρέπει να μάθετε πως <span style="font-style: italic;">φαίνονται τα πάντα</span>, και δεν αποτελείτε ιδιαίτερα ευχάριστο θέαμα για τους επιβάτες. Επίσης, έχω να προσθέσω πως όντως το κρύο νερό συρρικνώνει ορισμένα τμήματα της ανδρικής ανατομίας.<br /><br /><br /><br />Μετά από ένα ευχάριστο ταξίδι, παρά ορισμένα ατυχή περιστατικά, κατάφερα να φτάσω στο σπιτάκι μου. Το διήμερο πέρασε με τις προσπάθειές μου να παίξω πιάνο. Εδω έχω να πω πως μετανιώνω πλέον πικρά που δεν κατάφερνε να με πείσει η κυρία Άννα να κάνω τις ασκήσεις και τις κλίμακες που έπρεπε να γίνουν, αλλά εγώ βαριόμουν αφόρητα, και που προτιμούσα να παίζω πιο ευχάριστα κομμάτια. Τώρα πλέον, εννοείται πως, όχι πρελούδια του Bach, ούτε καν σονάτες του Mozart δεν κατάφερα να παίξω αξιοπρεπώς, κομμάτια που παλιότερα κυλούσαν ανεμπόδιστα κάτω από τα πανέμορφα δάχτυλά μου... Λογικό βέβαια, αφού είχα πάνω από χρόνο να το ακουμπήσω, δεν είναι σαν το σεξ και το ποδήλατο, που άμα τα ξαναπιάσεις, τα θυμάσαι μια χαρά, όσος καιρός κι αν έχει περάσει, αν κι έχω αρχίσει να έχω αμφιβολίες για το κατά πόσο ισχύει κάτι τέτοιο και για το σεξ. Το ποδήλατο, όπως έχω επανειλημμένως ελέγξει, έχει χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Το πιάνο</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >, πάντως,</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > μου συμπεριφέρθηκε σαν περιφρονημένη ερωμένη, που μπορεί κάποια στιγμή να σε αφήσει ξανά να τη χαρείς, αλλά αν δεν την κανακέψεις, δεν τη φροντίσεις και δεν τη χαϊδέψεις, δεν θα σου χαρίζεται για πολύ ακόμα. Και μάλλον έχει τσαντιστεί </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >αρκετά με μένα, παρά τις παλιές καλές εποχές, και θα με ταλαιπωρήσει πολύ για να επανέλθω...<br /><br /><br /><br />Η Κυριακή πέρασε με παλιά και αγαπημένη παρέα και θέα το ηλιοβασίλεμα στην παραλία του Αλίμου... Δε θα πω τίποτε άλλο, μόνο πως μου είχε λείψει η χαζούλα που τώρα αρμενίζει στο Αιγαίο, και η άλλη, η αγχωμένη... Και μετά βόλτα στο κέντρο, χαζεύοντας τους τουρίστες που χάζευαν την Πλάκα, και μικρή βόλτα μέχρι τους πρόποδες του νυχτερινού Λυκαβηττού. Μεγάλη ευτυχία αυτή, απερίγραπτη, να περπατάς στο κέντρο, βράδυ, στη Σόλωνος, και το μόνο που ακούς να είναι τζιτζίκια...<br /><br /><br /><br />Τη Δευτέρα το πρωί επανήλθα στην περιοχή έχοντας καταστρώσει στρατηγικό σχέδιο κι έφυγα με λάφυρα! Όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο μοναδικός σκοπός στη ζωή μιας καλομαθημένης κορούλας του μπαμπά της είναι να στηρίζει την οικονομία της χώρας με τα λεφτά του. Όπως μπορείς να καταλάβεις, ούτε ο καύσωνας, ούτε η επερχόμενη γκρίνια των γονιών μου κατόρθωσαν να με αποτρέψουν από τον πειρασμό, περίοδος εκπτώσεων γαρ, και δη στην πρωτεύουσα. Οπότε, veni, vidi, vici και το αποτέλεσμα ήταν, παρόλο που ήθελα πάλι να σηκώσω όλο το μαγαζί και να φύγω, να περιοριστώ σε 4 (<span style="font-style: italic;">μόνο</span>, αχ, πάει, χάλασα...) βιβλία κι ένα ζευγάρι σκουλαρίκια (παράπλευρες απώλειες...). Για να ικανοποιήσω την περιέργειά σου αγαπημένε μου αναγνώστη, αλλά κι επειδή είμαι σίγουρη πως θα προκαλέσω τη ζήλεια σου, αυτή τη στιγμή βάζω στη νέα τους θέση στη βιβλιοθήκη μου το Le petit Nicolas καθώς και το Les Enfants du capitaine Grant, το οποίο μάλιστα έχει des illustrations de l' édition originale Hetzel, όπως γράφει στο οπισθόφυλλο. Το αρχικό μου σχέδιο ήταν να φύγω με το 20000 Lieues sur les Mers, αλλά το μόνο αντίτυπο που είχε μείνει ήταν ένα παιδικό βιβλίο με ολόκληρο το κείμενο και πολύ ωραία εικονογράφηση, και το οποίο ψηνόμουν αγρίως να αγοράσω, αλλά ήταν τεράστιο και δεν υπήρχε περίπτωση να το κουβαλήσω μαζί με όλα τα υπόλοιπα πράγματά μου χωρίς να αφήσω την τελευταία μου πνοή κάπου μεταξύ των 2 σπιτιών μου. Την τετράδα συμπληρώνουν το The Silmarillion (που επιτέλους έγινε δικό μου! :D :D ) καθώς και το Scriblerus του Pope, ένα απολαυστικότατο βιβλίο που αποδεικνύει, μεταξύ άλλων, το ότι οι μεγαλομανείς χαζομπαμπάδες του 18ου αιώνα έτρεφαν τις ίδιες αξιώσεις για τα βλαστάρια τους με τους σημερινούς, ένα βιβλίο κατάλληλο για όσους έχουν πιτσιρίκια ή πρόκειται σύντομα να αποκτήσουν και επιθυμούν ο/η τζούνιορ να κατακτήσει τον κόσμο.<br /><br /><br /><br />Η επιστροφή αργότερα την ίδια μέρα ήταν εξίσου απολαυστική, αφού είχα την ευτυχία να διαπιστώσω ότι το τοπίο ήταν εξίσου μαγευτικό και ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει τις 2 μέρες που μεσολάβησαν. Κι όταν λέω τίποτα, εννοώ τίποτα. Ούτε καν η επίδραση του κρύου νερού στα συγκεκριμένα σημεία της ανατομίας ενός άλλου τριχωτού, 45-φεύγα, κοιλαρά γυμνού κυρίου στην ίδια, γνωστή πλέον παραλία της βόρειας Πελοποννήσου. Μόνο που τώρα είχα και τα καινούργια μου βιβλιαράκια για παρέα.<br /><br /><br /><br />Εδώ πρέπει να αναφέρω μία διαπίστωση. Το ταξίδι με το τρένο είναι μια μεγάλη απόλαυση για όλους, κι εκτός από τη θέα κρύβει και άλλα πολλά ευχάριστα στοιχεία, ώστε να βρίσκει κανείς, ειδικά τώρα το καλοκαίρι, αρκετές ομοιότητες με το αντίστοιχο μέσο μεταφοράς που συναντά κανείς μόνο σε ανεπτυγμένες χώρες του εξωτερικού, όπως την Ινδία. Αυτό όμως θα με έβγαζε εκτός θέματος, αλλά υπόσχομαι πως θα αποτελέσει υλικό για ένα καινούργιο ποστ, το οποίο αναμένεται να βγει στις αίθουσες μετά τον Δεκαπενταύγουστο, οπότε και θα επιλέξω ως συνήθως το ίδιο μέσο για τις ολιγοήμερες διακοπές μου στις ελαιοπαραγωγούς Κάτω Χώρες Κάτω απ' τ' Αυλάκι, στο τρίτο και θερινό σπίτι μου (χμμ, πολλά σπίτια έχω, κελεπούρι θα με έλεγα...)<br /><br /><br /><br /><br /><br />Και για να ικανοποιήσω την αδιαμφισβήτη περιέργειά σου, κατόρθωσα κι έπεισα έναν ευγενέστατο και συμπαθέστατο Γάλλο, που πολύ θα ήθελα να κέρναγα καφέ σήμερα, αλλά πήγαινε Κέρκυρα με την κοπέλα του (λάθη που κάνει ο κόσμος όταν πάει διακοπές) να μου στείλει αντίγραφο των φωτογραφιών που έβγαζε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας, ώστε να πάρεις κι εσύ, ω αγαπημένε αναγνώστη, μια γεύση της μαγείας του ταξιδιού μας:<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RqXhF2V-4NI/AAAAAAAAAGA/Cpx6f4LGAhk/s1600-h/train1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RqXhF2V-4NI/AAAAAAAAAGA/Cpx6f4LGAhk/s400/train1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090722444415525074" border="0" /></a></span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RqXhGmV-4QI/AAAAAAAAAGY/VTfoAd-9tMs/s1600-h/refreshments.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RqXhGmV-4QI/AAAAAAAAAGY/VTfoAd-9tMs/s400/refreshments.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090722457300427010" border="0" /></a></span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RqXhGmV-4RI/AAAAAAAAAGg/NmsD0Rn0TL8/s1600-h/commuting.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RqXhGmV-4RI/AAAAAAAAAGg/NmsD0Rn0TL8/s400/commuting.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090722457300427026" border="0" /></a></span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RqXhGWV-4PI/AAAAAAAAAGQ/nfouHXFajPs/s1600-h/tea-on-the-train.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RqXhGWV-4PI/AAAAAAAAAGQ/nfouHXFajPs/s400/tea-on-the-train.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090722453005459698" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-1756541959770200738?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-53964090475213667412007-07-19T20:51:00.000+03:002007-07-31T22:37:50.090+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><br /><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:arial;font-size:85%;" >Du musst das Leben nicht verstehen,</span><span style=";font-family:arial;font-size:85%;" ><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:arial;font-size:85%;" > dann wird es werden wie ein Fest.</span><span style=";font-family:arial;font-size:85%;" ><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:85%;" > R. M. Rilke</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:arial;"> καθώς ανέμισαν</span><br /><span style="font-family:arial;"> τα μαλλάκια της</span><br /><span style="font-family:arial;"> έτσι μπροστά στα μάτια</span><br /><span style="font-family:arial;"> μου</span><br /><span style="font-family:arial;"> λες και σαν ξαφνικά να ξύπνησα</span><br /><span style="font-family:arial;"> και για πρώτη φορά</span><br /><span style="font-family:arial;"> την είδα</span><br /><span style="font-family:arial;"> - και την επρόσεξα -</span><br /><span style="font-family:arial;"> την ωραία</span><br /><span style="font-family:arial;"> νεαρή</span><br /><span style="font-family:arial;"> κόρη</span><br /><br /><br /><span style="font-family:arial;"> με συνεκίνησε</span><br /><span style="font-family:arial;"> η αρμονία</span><br /><span style="font-family:arial;"> των κινήσεών της</span><br /><span style="font-family:arial;"> η ραδινότης των μελών</span><br /><span style="font-family:arial;"> του κορμιού της</span><br /><span style="font-family:arial;"> η γοητεία του βλέμματός</span><br /><span style="font-family:arial;"> της</span><br /><span style="font-family:arial;"> η απαλή στρογγυλάδα</span><br /><span style="font-family:arial;"> των μαστών της</span><br /><span style="font-family:arial;"> η όλη χάρη τέλος</span><br /><span style="font-family:arial;"> που ανεδίδετο</span><br /><span style="font-family:arial;"> από το</span><br /><span style="font-family:arial;"> κομψό</span><br /><span style="font-family:arial;"> ολόδροσο</span><br /><span style="font-family:arial;"> πλάσμα</span><br /><br /><br /><span style="font-family:arial;"> κι' αμέσως σκέφτηκα</span><br /><span style="font-family:arial;"> - και "φιλοσόφησα" -</span><br /><span style="font-family:arial;"> ο νους μου πήγε</span><br /><span style="font-family:arial;"> στον αγαθό εκείνον</span><br /><span style="font-family:arial;"> που μπορεί κάποτε</span><br /><span style="font-family:arial;"> - μα είμαι βέβαιος -</span><br /><span style="font-family:arial;"> να υποφέρη</span><br /><span style="font-family:arial;"> μαρτυρικά</span><br /><span style="font-family:arial;"> να δυστυχήση</span><br /><span style="font-family:arial;"> σα θα φαντάζεται</span><br /><span style="font-family:arial;"> πως έχει σκέψη</span><br /><span style="font-family:arial;"> κι' έχει ψυχή</span><br /><span style="font-family:arial;"> το τρυφερό</span><br /><span style="font-family:arial;"> το αιθέριο</span><br /><span style="font-family:arial;"> το</span><br /><span style="font-family:arial;"> πλασματάκι</span><br /><br /><br /><span style="font-family:arial;"> και να ματώνη η καρδιά του</span><br /><span style="font-family:arial;"> ν' απελπίζεται</span><br /><span style="font-family:arial;"> ως θ' αποδίδη</span><br /><span style="font-family:arial;"> έστω και</span><br /><span style="font-family:arial;"> κόκκο νου</span><br /><span style="font-family:arial;"> στ' ολότελα</span><br /><span style="font-family:arial;"> άδειο</span><br /><span style="font-family:arial;"> μικρό</span><br /><span style="font-family:arial;"> κρανίο<br /><br /><br /><br /><br /><br />Το ποίημα αυτό, αν δεν ήξερα πως το έχει γράψει ο Εγγονόπουλος πριν έρθω στον κόσμο, θα ήμουν σίγουρη πως με περιγράφει. Το ξέρω πως, ως γνήσια μετριόφρων επιστήμονας, πάλι περιαυτολογώ, αλλά αυτή τη φορά κάνω και κάτι χειρότερο. Μπαίνω πάλι στα ποιητικά χωράφια της φίλης μου της <a href="http://anatolh.blogspot.com/">Ανατολής</a>, πιστεύω όμως πως για ακόμα μία φορά θα με συγχωρήσει. Το πέτυχα στο δίκτυο πριν από λίγες μέρες,κι από τότε έχει στρογγυλοκαθήσει στο κεφάλι μου και δε λέει να σταματήσει να επαναλαμβάνεται.<br /><br /><br /><br /><br />Το δίστιχο στην αρχή ανήκει σε ένα ποίημα του Ρίλκε και σε πολύ ελεύθερη δική μου μετάφραση σημαίνει :<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Πρέπει τη ζωή να μην την καταλαβαίνεις,</span><br /><span style="font-style: italic;">και τότε θα αρχίσει να γίνεται σαν ένα πανηγύρι.</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-5396409047521366741?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-59536594031010958442007-07-17T18:54:00.001+03:002008-12-12T02:15:25.080+02:00<span style="font-family:arial;"> </span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br />Άντε παίδες, τι θα γίνει? Δε θα την κάψουμε και την Πεντέλη φέτος, να συμπληρωθεί η τριάδα?<br /><br />Έχουμε κι ένα οικόπεδο να αγοράσουμε, κι έχουν φτάσει και οι τιμές τους στα ύψη φέτος. Όχι για άλλο λόγο, να ξέρω τι θα πω και στη μαμά άμα ρωτήσει.<br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RsnOdX9i8qI/AAAAAAAAAGs/dj7KIlPaicM/s1600-h/15_tiny_pine_tree.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RsnOdX9i8qI/AAAAAAAAAGs/dj7KIlPaicM/s400/15_tiny_pine_tree.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5100835057017483938" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: arial; font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /><br /><br />Κοιτάξτε το καλά, γιατί δεν πρόκειται να το δείτε στην Αττική σύντομα...</span><br /></div><div style="text-align: center; font-weight: bold;font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span></div><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" > </span><div style="text-align: center;font-family:arial;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >(μούαχαχαχααα....)*</span><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><span style="font-family:arial;"> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Αυτή τη φορά, πάντως, η φωτιά φαινόταν από το μπαλκόνι του σπιτιού μου στην Αθήνα...</span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />*σατανικό γέλιο, για όσους δεν το κατάλαβαν.</span> <br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Note to self: να θυμηθώ να βάλω φέις κοντρόλ με βάση το άη κιού στο βλογ, ώστε να μη χρειάζονται τέτοιου είδους διευκρινίσεις.<br /><br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-5953659403101095844?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-33951282798358126782007-07-05T19:41:00.000+03:002007-07-07T20:19:47.952+03:00Ι.<br /><br />O Captain! My Captain! our fearful trip is done;<br />The ship has weathered every rack, the prize we sought is won;<br />The port is near, the bells I hear, the people all exulting,<br />While follow eyes the steady keel, the vessel grim and daring.<br /> But O heart! heart! heart!<br /> O the bleeding drops of red!<br /> Where on the deck my Captain lies,<br /> Fallen cold and dead.<br /> <br /><br /> ΙI.<br /><br />O Captain! My Captain! rise up and hear the bells;<br />Rise up! For you the flag is flung, for you the bugle trills:<br />For you bouquets and ribboned wreaths, for you the shores a-crowding:<br />For you they call, the swaying mass, their eager faces turning<br /> Here Captain! dear father!<br /> This arm beneath your head;<br /> It is some dream that on the deck,<br /> You've fallen cold and dead.<br /><br /> <br /> ΙII.<br /><br />My Captain does not answer, his lips are pale and still;<br />My father does not feel my arm, he has no pulse nor will;<br />The ship is anchor'd safe and sound, its voyage closed and done;<br />From fearful trip the victor ship comes in with object won!<br /> Exult, O shores, and ring, O bells!<br /> But I with mournful tread,<br /> Walk the deck my captain lies,<br /> Fallen cold and dead.<br /><br /><br /><br />Το παραπάνω είναι ένα ποίημα του Walt Whitman, το οποίο έγραψε το 1865, λίγο καιρό μετά τη δολοφονία του Abraham Lincoln.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-3395128279835812678?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-90259263976119277042007-06-28T10:14:00.000+03:002007-06-28T10:55:01.962+03:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br />Ξύπνησε πρωί πρωί από την καταραμένη ζέστη. Έσουρε τα βήματά του μέχρι την κουζίνα, κι άνοιξε αντανακλαστικά τα ντουλάπια για να φτιάξει το μοναδικό highlight της μέρας του, το φραπέ με τα άπειρα παγάκια.<br /><br /><br /><br />Και τότε συνειδητοποίησε το μέγεθος της εισβολής. Δεκάδες μυρμήγκια μοχθούσαν κουβαλώντας τα αγαθά που είχε μοχθήσει επιμελώς ο ίδιος να παρατήσει πάνω στον πάγκο. Εκεί αφηνίασε. Ώρες δημιουργίας, χαμένες! Σας είπε κανείς, άρχισε να ωρύεται, πως θέλω να μου συμμαζέψετε τον πάγκο??? Τα ψίχουλα έκανα μια ώρα χτες να τα αφήσω στην ακριβή θέση που τα βρήκατε, σιχαμένα, τακτικά, που αρνείσθε να μεταλλαχθείτε σαν τις κατσαρίδες, σκουλήκια!<br /><br /><br />*&%$***@#(*#((!!**(^&amp;!@@!!!!<br /><br /><br />Άρπαξε ένα από το τσουλούφι και, αφού του φώναξε να αφήσει την ντομάτα από τη χτεσινή σαλάτα που κουβάλαγε κάτω, πέρασε το όριο της υπομονής του και έκανε, </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >τρέμοντας, </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >αυτό που ψώφαγε τόσην ώρα να κάνει. Κάθε μυρμήγκι που είχε φορτωθεί κάτι από το έργο τέχνης του πέρναγε στην αθανασία και γινόταν και το ίδιο μέρος του. Ο ίδιος φρόντισε, ώστε κάθε χαμερπές πλάσμα που δεν ήξερε πως προχωράει στο χαμό του, να το μάθει και να γίνει για πάντα ένα με το ψίχουλο ή το κομματάκι κρεμμυδιού που κουβαλούσε.<br /><br />Πέθανε σίχαμα, πέθανε, φώναζε, και την ίδια στιγμή σκέφτηκε </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >τον παππού</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > του και το οπλοπολυβόλο του από τον εμφύλιο, που, ως αγνώμων εγγονός, το είχε δωρίσει στο μουσείο των αγωνιστών της Άνω Κολοπετεινίτσας, τόπο καταγωγής του. Μόνο να το είχε εδώ, ε, ρε κάτι γλέντια που θα έκανε! Και συνέχισε το έργο του, σίγουρος ότι η θεία μανία που τον διακατείχε θα αντικατοπτριζόταν στα απομεινάρια της σφαγής επάνω στον πάγκο. Τον πάγκο, που μόνο <span style="font-style: italic;">εκείνη</span> θα καθαρίσει ποτέ, έτσι για να μάθει που τόλμησε να με αφήσει για εκείνον που δεν ξέρει ούτε πού είναι οι πετσέτες του μπάνιου</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > στο ίδιο του το σπίτι</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >.<br /><br /><br /><br /><br />Δυο μήνες. Δυο μήνες είχε να κάνει ο πρώην ψυχαναγκαστικός με την καθαριότητα οποιαδήποτε δουλειά μέσα στο σπίτι. Ένα κύμα καύσωνα, παρά τους λεπτομερείς υπολογισμούς του, το άντεξαν οι γείτονες, και μαζί και τη μπόχα που ξεγλιστρούσε πάνω από το χαλάκι της πόρτας και μέσα από τις γρίλιες. Στο δεύτερο, σκέφτηκε κι επιτέλους ηρέμησε, ή που θα ανοίξουν με εκρηκτικά την πόρτα και θα με βγάλουν, ή που θα τη σύρουν από τα μαλλιά και με απειλή λιθοβολισμού θα την αναγκάσουν να γυρίσει πίσω και να τα καθαρίσει...<br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-9025926397611927704?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-2731591321863586102007-06-27T11:27:00.001+03:002008-12-12T02:15:27.188+02:00<span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> <br /><br /><br /> <br /> </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIiSjIJEII/AAAAAAAAAFw/eFGIvT2MhYM/s1600-h/Icing+on+wing+of+NAS%CE%91+Glenn+Twin+Otter+research+aircraft+during+experimental+flight.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIiSjIJEII/AAAAAAAAAFw/eFGIvT2MhYM/s400/Icing+on+wing+of+NAS%CE%91+Glenn+Twin+Otter+research+aircraft+during+experimental+flight.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080661031689719938" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"> <br /> </span><span style="font-family:arial;"><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIh_jIJEGI/AAAAAAAAAFg/rGPcb9idfd8/s1600-h/Bentley_Snowflake4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIh_jIJEGI/AAAAAAAAAFg/rGPcb9idfd8/s400/Bentley_Snowflake4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080660705272205410" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"> <br /><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIiAzIJEHI/AAAAAAAAAFo/U_FRhytBE5Y/s1600-h/Hoar+frost+that+grows+on+snow+surface+due+to+water+vapor+moving+up+through+snow+on+cold+clear+nights.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIiAzIJEHI/AAAAAAAAAFo/U_FRhytBE5Y/s400/Hoar+frost+that+grows+on+snow+surface+due+to+water+vapor+moving+up+through+snow+on+cold+clear+nights.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080660726747041906" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"> <br /><br /> <br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIgXDIJEEI/AAAAAAAAAFQ/uuK253WujbM/s1600-h/polar-bear.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIgXDIJEEI/AAAAAAAAAFQ/uuK253WujbM/s400/polar-bear.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080658909975875650" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"> <br /><br /> <br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIh_TIJEFI/AAAAAAAAAFY/DaKRlhCofJo/s1600-h/cake_icing54.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIh_TIJEFI/AAAAAAAAAFY/DaKRlhCofJo/s400/cake_icing54.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080660700977238098" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"> <br /> <br /><br /></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:arial;"> </span><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIgJTIJEDI/AAAAAAAAAFI/7ZjWyZBbzNc/s1600-h/icechess13.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIgJTIJEDI/AAAAAAAAAFI/7ZjWyZBbzNc/s400/icechess13.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080658673752674354" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"> <br /><br /> <br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIf-TIJEBI/AAAAAAAAAE4/WoUGifhC7BM/s1600-h/Carlb-newfoundland-iceberg-2002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIf-TIJEBI/AAAAAAAAAE4/WoUGifhC7BM/s400/Carlb-newfoundland-iceberg-2002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080658484774113298" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"> <br /><br /> <br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIf-TIJECI/AAAAAAAAAFA/YzQqo3VWdhA/s1600-h/bandit+snowman.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIf-TIJECI/AAAAAAAAAFA/YzQqo3VWdhA/s400/bandit+snowman.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080658484774113314" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"> <br /><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIfvDIJEAI/AAAAAAAAAEw/XuhJ62IX4Dc/s1600-h/6445019%7EPenguins-Diving-Off-Iceberg-Posters.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RoIfvDIJEAI/AAAAAAAAAEw/XuhJ62IX4Dc/s400/6445019%7EPenguins-Diving-Off-Iceberg-Posters.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080658222781108226" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;"><br /><br /> <br /><span style="font-size:130%;"><br /><br />Διαλέγετε και παίρνετε.<br /><br />Εγώ, πάντως, προτιμώ τον κύριο που έχει ξαπλώσει νωχελικά πάνω στον πάγο...<br /></span> <br /> <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-273159132186358610?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-52088654980928609642007-06-25T13:07:00.000+03:002008-12-12T02:15:27.571+02:00<span style="font-family:arial;"><br /><br /></span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rn-UYvF5UjI/AAAAAAAAAEo/6g0mRr08Cak/s1600-h/keyboards_are_disgusting.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 418px; height: 119px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rn-UYvF5UjI/AAAAAAAAAEo/6g0mRr08Cak/s400/keyboards_are_disgusting.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079942057376174642" border="0" /></a><br /></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /></span><div style="text-align: left;font-family:arial;"> <span style="font-size:130%;"><br /></span> </div><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">Τελικά, και ο υπολογιστής μας έχει προσωπικότητα και ταμπεραμέντο.<br /><br /><br /><br /><br />Γι' αυτό, καλό θα είναι να προσέχουμε τι γράφουμε σ΄ αυτόν.<br /><br /><br /><br />Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά, σε ποστ και κόμμεντς.<br />Για μια καθαρή βλογόσφαιρα κι αυτό το καλοκαίρι...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Μια ευγενική προσφορά αυτού του μπλογκ, ειδικά αφιερωμένη σε εσάς εκεί έξω ( κι εμάς εδώ μέσα ) που πρέπει να το πάρουμε απόφαση να καθαρίσουμε τον υπολογιστή μας, πληκτρολόγια, desktop, κλπ.. </span><br /><span style="font-style: italic;">Προσέχουμε για να έχουμε...</span><br /><br /><br /></span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"> </span></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-5208865498092860964?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-14798786099412550112007-06-21T17:46:00.000+03:002007-06-25T18:47:38.729+03:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br />Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Μουσών,</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > θα πρέπει να παραδεχτώ πως έχω ταλαιπωρήσει πολύ τις τέχνες </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >σε αυτό το τέταρτο του αιώνα κατά το οποίο λαμπρύνω τον κόσμο με την παρουσία μου. Η Μουσική</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > πρέπει να ομολογήσω πως είναι εκείνη που έχω ταλαιπωρήσει περισσότερο από τις άλλες. Πάντα ήταν η αγαπημένη μου, μάλλον διότι πρώτα με εκείνη ήρθα σε επαφή,</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > και της έχω δώσει</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > περίοπτη θέση, όπως θα έχεις ήδη αντιληφθεί, και στο blog που διαβάζεις τώρα.</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > Το πιάνο μου, μάλιστα, είναι το μόνο υλικό αγαθό το οποίο θεωρώ δικό <span style="font-style: italic;">μου </span>και δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να αντέξω να το αποχωριστώ.</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br />Έτσι, λόγω της σημερινής μέρας, βρήκα αφορμή να χωθώ στα μουσικά μπαουλάκια μου και να ξαναθυμηθώ αγαπημένες μελωδίες. Αναγκάστηκα να αφήσω πάρα πολλά απ' έξω και σας βεβαιώ πως, από ένα σημείο και μετά σταμάτησα να ψάχνω και απλά χαιρόμουν με τη μουσική. Χωρίς να αποτελεί με κανένα τρόπο αντιπροσωπευτικό δείγμα του τι ακούω κατά καιρούς, ελπίζω να χαρείτε κι εσείς.<br /></span><div style="text-align: center;"><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/11%20Prelude%20No.%206%20In%20D%20Minor%2C%20BWV%20851%20-%20Glenn%20Gould%20-%20Well%20Temperd%20Clavier.ape">Prelude No.6 in D minor</a><br />Well - Tempered Clavier<br />J. S. Bach (Glenn Gould)<br /><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/Op.%20074%2C%20Symphony%20">Op. 074, Symphony in B minor "Pathétique"</a><br />P. I. Tchaikovsky (Leningrad Philharmonic)<br /></span><span style="font-size:130%;"><br /></span> <span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/Lotte_Lenya_-_Die%20moritat%20von%20Mackie_Messer.mp3">Die Moritat von Mackie Messer</a><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Die Dreigroschenoper<br />Κ. Weill<br /><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/01.%20Rhapsody%20In%20Blue.mp3">Rhapsody in Blue</a><br />G. Gershwin<br /><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/04%2004%20-%20The%20Great%20Gig%20In%20The%20Sky.mp3"><span style="font-family:arial;">The Great Gig in the Sky</span></a><br />The Dark Side of the Moon<br />Pink Floyd<br /><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/05%20-%20L.A.%20Woman.mp3">L.A. Woman</a><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >L.A. Woman</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >The Doors<br /><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/10%20-%20Raining%20Pleasure%20-%20Reflections%20-%20Noble%20Dame%20%28ft%5B1%5D.%20Elli%20Paspala%29.mp3">Noble Dame</a><br />Reflections<br />Μ. Χατζιδάκις (Raining Pleasure, Έλλη Πασπαλά)<br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > </span></div><span style="font-family:arial;"> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br />Καλή ακρόαση!<br /><br /><br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-1479878609941255011?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-77837558409187658432007-06-20T12:59:00.000+03:002007-06-20T12:59:26.660+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"> <br /> <br /> <br /> <br />"Λεφτά ή ύπνος?" αναρωτήθηκε για ακόμα μία φορά, κι έγειρε από την άλλη πλευρά, ικετεύοντας το Μορφέα να τον πάρει επιτέλους στην αγκαλιά του.<br /><br /><br /><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Diazepam">........</a><br /><br /><br /><br /><br />Όταν κοιμόταν, είδε στο όνειρό του πως ήταν ο Σκρουτζ, όχι της ευτυχισμένης φτωχής νεότητας, αλλά της προχωρημένης ηλικίας, κι έκανε βουτιές σε σωρούς από νομίσματα.<br /> <br /> <br /> <br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-7783755840918765843?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-51607548122149508112007-06-19T11:54:00.000+03:002007-06-19T12:02:55.356+03:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"> <span style="font-family: arial;"><br /> <br /><br /></span> <br /> <br /><object height="350" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/sG2Vj86B2hg"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/sG2Vj86B2hg" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="350" width="425"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-family:arial;"> <br /> <br /> <br /> <br /><br /></span></span></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-family:arial;"><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/iggy%20pop%2C%20goran%20bregovich%20-%20in%20the%20death%20car%20%28arizona%20dream%29.mp3">In The Death Car</a><br /></span></span><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > <br /> <br /> <br /> <br /> </span><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-family:arial;"></span></span></div><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-5160754812214950811?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-24452447824943477652007-06-17T14:47:00.000+03:002007-06-17T17:58:03.084+03:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > <br /> <br /><br />Ναι, οκ, είμαι μικρή ακόμα. Αν και υπάρχουν και άλλοι που είναι πιο μικροί από μένα, όπως έχω διαπιστώσει τον τελευταίο καιρό.<br /><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Και τους ζηλεύω για αυτό. Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό. Απλά τους ζηλεύω.<br /><br /><br /><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Και μ' αρέσει που είμαι ακόμα μικρή. Μ' αρέσει που μπορώ να πάω σε μια συναυλία τζαζ, όπως το υπέροχο τριήμερο που μόλις πέρασε, και το μόνο που σκέφτομαι κατά τη διάρκεια είναι η μουσική, από το πρώτο λεπτό, χωρίς να χάσω ούτε νότα.<br /><br /><br /><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Δε θέλω να μεγαλώσω. Δε θέλω. Το ξέρω ότι μπορεί και να μη γίνεται. Απλά δε θέλω.<br /><br /><br /><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Πώς μερικοί, όμως, το καταφέρνουν αυτό? Μεγαλώνουν και δε μεγαλώνουν, βρίσκουν πάντα ένα τρόπο και το παιδί που κουβαλάνε μέσα τους το αφήνουν συχνά να βγει έξω και να παίξει, ελεύθερο. Πώς το κάνουν αυτοί????<br /><br /><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Και μη μου πείτε πως δεν είναι ευτυχισμένοι, γιατί το τι είναι ευτυχία και τι όχι, τι μπορεί να σου δώσει ευτυχία στη ζωή, είτε ως μικρές μεμονωμένες στιγμές, είτε ως μια λιγότερο βραχυπρόθεσμη κατάσταση, σηκώνει πολύ μεγάλη συζήτηση.<br /><br /><br />Προς το παρόν, το πρόβλημά μου είναι πως δε θέλω να μεγαλώσω. Δεν είναι πως δε θέλω να βρω δουλειά και υποχρεώσεις, ίσα ίσα, το αντίθετο ισχύει, απλά δε θέλω να μεγαλώσω. Θέλω όταν αισθανθώ την ανάγκη να πέσω σε παραλήρημα, όπως κάνω αυτή τη στιγμή, ή να βαρέσω μια νευρική κρίση, να μπορώ να το βγάλω από μέσα μου. Και θέλω, όταν πέφτω για ύπνο, να μπορώ να κλείνω τα μάτια και να κοιμάμαι.<br /><br /><br /><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br />Δε θέλω να μεγαλώσω.<br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family:arial;"><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Ασταγδιάλα, που θα έλεγε κι ο <a href="http://provatos.blogspot.com/">Πρόβατος</a>.<br /><br /><br /></span> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-2445244782494347765?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-11910722748558344422007-06-17T12:36:00.000+03:002007-06-19T11:53:10.237+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><br /><br />...<br /><br /> <br />He could see his own reflection in a tiny pool edged with moss and lily pads, and he looked at himself for a moment, as fascinated as Narcissus. The mind reaction was beginning to settle in, slowing down his chain of thought, by seeming to increase the connotations of every idea and every bit of sensory input. Things began to take on weight and thickness that had been heretofore invisible. He paused, getting to his feet again, and looked through the tangled snarl of willows. Sunlight slanted through in a golden, dusty bar, and he watched the interplay of motes and tiny flying things for a bit before going on.<br /><br />The drug had often disturbed him: his ego was too strong (or perhaps just too simple) to enjoy being eclipsed and peeled back, made a target for more sensitive emotions - they tickled at him (and sometimes maddened him) like the touch of a cat's whiskers. But this time he felt fairly calm. That was good.<br /><br />He stepped into the clearing and walked straight into the circle. He stood, letting his mind run free. Yes, it was coming harder now, faster. The grass screamed green at him; it seemed that, if he bent over and rubbed his hands in it he would stand up with green paint all over his fingers and palms. He resisted a puckish urge to try the experiment...<br /><br />...Coherent thought was now impossible. His teeth felt strange in his head, tiny tombstones set in pink moist earth. The world held too much light. He climbed up on the altar and lay back. His mind was becoming a jungle full of strange thought - plants that he had never seen or suspected before, a willow - jungle that had grown up around a mescaline spring. The sky was water and he hung suspended over it. The thought gave him a vertigo that seemed faraway and unimportant.<br /><br />A line of old poetry occurred to him, not a nursery voice now, no; his mother had feared the drugs and the necessity of them; this verse came from the Manni - folk to the north of the desert a clan of them still living among machines that usually didn't work ... and which sometimes ate the men when they did. The lines played again and again, reminding him (in an unconnected way that was typical of the mescaline rush) of snow falling in a globe he had owned as a child, mystic and half fantastical:<br /><br /></span></span><div style="text-align: center;font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br /></span> <div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;">Beyond the reach of human range<br /></span><span style="font-style: italic;">A drop of hell, a touch of strange</span><br /></span> <div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><br /></span> </div> </div> <span style="font-size:130%;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><br /></span></span><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">The trees which overhung the altar contained faces. He watched them with abstract fascination: Here was a dragon, green and twitching, here a wood - nymph with beckoning branch arms, here a living skull overgrown with slime. Faces. Faces.</span><span style="font-family:arial;"><br />...<br /> <br /><br /> <br /><br /><br /></span></span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"> </span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >St. King</span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"> <span style="font-style: italic;">The Dark Tower, The Gunslinger<br /> <br /> <br /> <br /></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" ></span></span></div><span style="font-family:arial;"></span></div><span style="font-family:arial;"></span></div><span style="font-family:arial;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-1191072274855834442?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-11548666688402992962007-06-14T11:52:00.000+03:002007-06-15T02:48:04.044+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><br /><br /><br />Σήμερα το πρωί χρειαζόμουν λεφτά, οπότε αποφάσισα να αποδεχτώ τη μοίρα μου και να το πάρω απόφαση πως έπρεπε να πάω μέχρι την τράπεζα.<br /><br /><br /><br /></span></span><div style="text-align: left;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">Αφού έφτασα κι έκοψα χαρτάκι, κατά τη προσφιλή μου πρακτική </span><span style="font-family:arial;">κατά τη διάρκεια της αναμονής στην τράπεζα, σε ένα ιατρείο και σε άλλους εξίσου βαρετούς χώρους,</span><span style="font-family:arial;"> χάζευα τους γύρω μου. Εκτός από τους συνήθεις παπούδες και γιαγιάδες, οι γνωστοί πελάτες της Αγροτικής, σε ένα από τα καθίσματα καθόταν και μία κοπέλα, γύρω στα είκοσι πέντε, η οποία δεν φαινόταν να συνοδεύει κανέναν, και η οποία βρισκόταν εκεί πριν από μένα. Κρατούσε ένα βιβλίο, το οποίο </span><span style="font-family:arial;">διάβαζε κιόλας (!!). Δυστυχώς, δεν έχω συνηθίσει σε αυτή την εικόνα σε δημόσιο χώρο και, όσο κι αν προσπαθώ, δεν μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου την τελευταία φορά που θυμάμαι κάποιον με ένα βιβλίο στο χέρι σε χώρο εκτός του πανεπιστημίου ή της βιβλιοθήκης.<span style="color: rgb(102, 102, 102);"> </span>Επειδή, λοιπόν, κάτι τέτοιο σπανίως το πετυχαίνει κανείς, αποφάσισα να συνεχίσω να την περιεργάζομαι. Η κοπέλα πότε πότε σήκωνε το κεφάλι της και κοίταζε το νούμερο που εξυπηρετούσε ο ταμίας. Ως εκ γενετής περίεργος άνθρωπος, μετακινήθηκα λίγο ώστε να μπορέσω να διακρίνω πως το βιβλίο που διάβαζε ήταν το <span style="font-style: italic;">"The Drawing of the Three"</span>, και μάλιστα στην αγγλική έκδοση! Το κλου της υπόθεσης, όμως, ήταν πως κάποια στιγμή η κοπέλα κοίταξε το νούμερο στο φωτεινό πίνακα, μετά το νούμερο στο χαρτάκι της, το οποίο προφανώς είχε περάσει, κι αντί να πάει και να κλαφτεί στον ταμία, για να μην περιμένει άλλο, σηκώθηκε, πήγε μέχρι το μηχάνημα, πήρε νέο αριθμό και μετά συνέχισε απερίσπαστη το διάβασμα.<br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family:arial;"></span><span style="font-family:arial;">Αυτά.<br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family:arial;">(Ελπίζω πως κάπου εκεί έξω, ένας από τους μυριάδες αναγνώστες μου, διαβάζοντας το ποστ αυτό, θα θεωρήσει το συμβάν κάτι φυσιολογικό. Αλλιώς την έχουμε κάτσει ομαδικώς.)<br /><br /><br /></span><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-1154866668840299296?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-84641350720135438432007-06-12T23:03:00.000+03:002008-12-12T02:15:28.038+02:00<span style="font-family:arial;"><br /><br /><br /></span><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rm7am_F5UiI/AAAAAAAAAEg/uGVjt6oxMQA/s1600-h/Verdi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 230px; height: 298px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rm7am_F5UiI/AAAAAAAAAEg/uGVjt6oxMQA/s400/Verdi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075234193399173666" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br />Τα παλιά τα χρόνια που βρισκόμουν σε πιο τρυφερή ηλικία ( για να μην παρεξηγηθούμε, και τώρα τρυφερή είναι, σαν την καρδιά ενός μαρουλιού, αλλά μιλάμε για ακόμα πιο τρυφερή τώρα ), έμενα με τους γονείς μου σε μονοκατοικία. Οποία ευτυχία! Και κήπο διέθετε ( και διαθέτει ), και άπλετο χώρο για να μπορώ να παίξω, και απόλυτη ηρεμία και ησυχία, την οποία συχνότατα αποζητούσα, ώστε να μπορέσω να καταβροχθίσω απερίσπαστη ακόμα ένα βιβλίο.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια, λοιπόν, που η ανάγκη με έριξε σε μια αξιολάτρευτη και ολόδική μου γκαρσονιέρα, ανακάλυψα τις χαρές (!?) του ακάλυπτου. Ο ακάλυπτος μιας πολυκατοικίας έχει, ως γνωστόν, πολλές χρήσεις. Εκτός από μεγάλο τασάκι, μεγάααλη αγκαλιά για τα φρεσκοπλυμμένα ρούχα μου και τα μανταλάκια που τα συνοδεύουν, τον πλέον εξελιγμένο χώρο για αλίευση λαβρακίων και μετάδοση κουτσομπολιών με τους δίπλα, πάνω, κάτω, και δε συμμαζεύεται, έχει, όπως έμαθα, ακόμα 2 χρήσεις, χαρακτηριστικές των ηθών και των εθίμων του τόπου μας.<br /><br />Πρώτον, στην απέναντι πολυκατοικία </span> <span style="font-style: italic;font-size:130%;" >πάντα</span><span style="font-size:130%;"> θα πετύχει κανείς αντιπροσώπους και των 2 φύλων, παρόμοιας ηλικίας με αυτόν και τους γνωστούς του. Άρα, το πρωί που ξυπνάς έχεις ακόμα ένα κίνητρο, για να σηκωθείς από το κρεβάτι και κάτι ενδιαφέρον για να χαζέψεις με τον πρωινό φραπέ. (Στατιστικές μελέτες έχουν δείξει πως ο βασικός παράγων "θέα" μετράει πολύ και στην αποδοχή ή απόρριψη πρόσκλησης για καφέ στο μπαλκόνι.)<br /><br />Δεύτερον, ο ακάλυπτος χρησιμεύει και ως τζουκ μποξ, ειδικά σε περιπτώσεις που βαριέσαι να ψάξεις τους σταθμούς στο ραδιόφωνο. Έχει, λοιπόν, πάρτυ ο από κάτω? Ανοίγεις το παράθυρο και συμμετέχεις κι εσύ στη χαρά του, ειδικά τώρα το καλοκαιράκι. Έχει ντέρτια η απέναντι? Αναρωτιέστε παρέα ποια θυσία έχει κάνει η άλλη για τον πρώην. Ακούει η τρελλή κουλτουριάρα του τρίτου Νόρμα τα μεσάνυχτα γιατί ταυτίστηκε με το στόρυ? ( όχι εντελώς, την πυρά στο τέλος βγάλτε την έξω, δεν θα πάει να πέσει, έπιασε και ζέστη ). Άνθρωπος είσαι, θα τα μαζέψεις τα μπογαλάκια σου και θα σηκωθείς να φύγεις από το τρελοκομείο.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Που θέλω να καταλήξω με όλα αυτά??<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Αν εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές είσαι ψηλός, ξανθός, με θεληματικό πηγούνι, γυμνασμένο σώμα, φίλους αναλόγων προσόντων και μένεις στην γκαρσονιέρα του τρίτου ακριβώς απέναντί μου, </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >μη μετακομίσεις</span><span style="font-size:130%;">, πληηηηηζ, άδειασε τα πακέτα, και σου υπόσχομαι να τρώμε γεμιστά από τα χεράκια μου κάθε κυριακή για το υπόλοιπο του καλοκαιριού. Και ακόμα, με πόνο ψυχής, υπόσχομαι να χαμηλώνω την ένταση σε<span style="font-style: italic;"> όλες</span> τις ιταλικές όπερες ( εκτός από αυτές <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Verdi">του δάσκαλου</a>, διότι θα είναι ιεροσυλία ).<br /><br /><br /><br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-8464135072013543843?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-80426276821521513962007-06-10T23:37:00.000+03:002008-12-12T02:15:28.455+02:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br />Λοιπόν, λοιπόν, επειδή τον τελευταίο καιρό τα έχουμε μπλέξει λίγο, και κρίμα είναι, μεγάλοι άνθρωποι να κρυβόμαστε πίσω από ο,τιδήποτε ( το δάχτυλό μας, τα φουστάνια της μαμάς μας, το βλογ μας, έναν φανταστικό ροζ ελέφαντα, ό,τι διαθέτει κανείς τελοσπάντων ) ακολουθούν κάποιες απαραίτητες επεξηγήσεις φιλολογικού χαρακτήρα.<br /><br /><br /><br /><br />Όταν τον/την κοιτάς και πεταλούδες στο στομάχι σου υπενθυμίζουν την ανάγκη να τον/την βάλεις κάτω και να μπουρλοτιάσετε το δωμάτιο/μπαρ/γραφείο/αυτοκίνητο ( πιστεύω πως πιάσατε μέχρι τώρα το νόημα ), έχουμε μια ξεκάθαρη περίπτωση κάβλας*.<br /><br /><br />Όταν σου έρχεται μια ακατάσχετη επιθυμία να τον/την κακομαθαίνεις, ταΐζεις στο στόμα, να είστε όλη μέρα μαζί, ακόμα κι αν μετά τη 15η φορά ΔΕΝ αντέχετε άλλο, τον σκέφτεσαι και πεταλουδίτσες τριγυρίζουν, αηδόνια κελαηδάνε, λουλουδάκια ευωδιάζουν, πετάει ο Ντάμπο και μαζεύονται όλοι οι ήρωες του Ντίσνευ για καντάδες, έχουμε μια ξεκάθαρη περίπτωση έρωτος.<br /><br /><br />Όταν πονάς μαζί του/της τη μία φορά που πονάει </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >σοβαρά</span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">, και ακόμα κι αν δεν στο έχει πει, τον/την καταλαβαίνεις από τη χροιά της φωνής στο τηλέφωνο, και ακόμα κι αν ξεβολεύεσαι εσύ, κάνεις ότι μπορείς για να νιώσει καλύτερα ο άλλος, <span style="font-style: italic;">χωρίς να το διατυμπανίζεις,</span> </span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >χωρίς να περιμένεις οποιοδήποτε αντάλλαγμα </span><span style="font-size:130%;">( όχι ότι δε θα είναι ευπρόσδεκτο, αλλά δεν το κάνεις για αυτό ), τότε μπορούμε να πούμε ότι ίσως πρόκειται και για αγάπη. **<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Το καλύτερο, βέβαια, το ζούμε όταν όλα τα παραπάνω συνδυάζονται, γεγονός τόσο σπάνιο όσο η αναπαραγωγή των πάντα σε συνθήκες αιχμαλωσίας.<br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rmu2n_F5UfI/AAAAAAAAAEI/QLCKQIOX2gA/s1600-h/panda02.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rmu2n_F5UfI/AAAAAAAAAEI/QLCKQIOX2gA/s400/panda02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074350203230310898" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rmu2oPF5UgI/AAAAAAAAAEQ/O668Cr32arM/s1600-h/panda_93005_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rmu2oPF5UgI/AAAAAAAAAEQ/O668Cr32arM/s400/panda_93005_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074350207525278210" border="0" /></a> </div><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><br />*Καθ' ότι το συγκεκριμένο πόνημα ασχολείται με φιλολογικές αναζητήσεις, θα ήθελα να εκφράσω μιαν απορία στους αναγνώστες μου, οι οποίοι, ως γνωστόν, ανήκουν στην πλειοψηφία τους στα ανώτερα πνευματικά στρώματα ( και παπλώματα ) της κοινωνίας μας. Δεν έχω ασχοληθεί με το συγκεκριμένο ερώτημα επισταμένως, πρέπει να ομολογήσω, αλλά η ορθογραφία της λέξεως είναι </span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >κάβλα</span><span style="font-size:130%;"> ή </span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >καύλα</span><span style="font-size:130%;"> ?<br /><br /><br />**Για να το ξεκαθαρίσουμε, για αγάπη μιλάμε κυρίως όταν υπάρχει και κάποια αναλόγου επιπέδου ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Γιατί σε αντίθετη περίπτωση το όλο σκηνικό μπορεί να χαρακτηριστεί άνετα ως καθαρή χαζομάρα, κόλλημα, ανασφάλεια, μαζοχισμός, κλπ.<br /> <br /> <br /><br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-8042627682152151396?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-48626592487312433312007-06-09T12:42:00.000+03:002008-12-12T02:15:28.731+02:00<span style="font-family:arial;"> </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br />Από το πρωί μου έχει κολλήσει σε αθεράπευτο βαθμό. Έχω βάλει το WMP11 στο repeat και το έχω ακούσει κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές. Άντε, μπας και καταφέρουμε να διώξουμε τον παλιόκαιρο και τη μουντίλα, και καταφέρουμε να πάμε για κανένα μπανάκι... </span><div style="text-align: center;font-family:arial;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > <br /><br /> <br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rmp5kfF5UeI/AAAAAAAAAEA/A1jMRt-ShXk/s1600-h/jamaica.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rmp5kfF5UeI/AAAAAAAAAEA/A1jMRt-ShXk/s400/jamaica.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074001597914763746" border="0" /></a> <br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-family:lucida grande;"><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/Georges%20Fordant%20-%20Caban%20La%20Ka%20Kratchie.mp3">caban la ka kratchie</a><br /><br /> <br /><br /><br /></span></span></div><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"> <span style="font-family:arial;">ΥΓ : Αν κάποιος, όποιος, καταφέρει να βρει τι σημαίνουν οι στίχοι, ας μου το πει κι εμένα, γιατί βαριέμαι να γκουγκλάρω αυτή τη στιγμή...</span><br /></span> <br /> <br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-4862659248731243331?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-39954773908572560382007-06-07T09:20:00.000+03:002008-12-12T02:15:28.902+02:00<span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br />Συμβουλές προς επίδοξους σεφ (earned the hard way) : άμα επιθυμείτε να δημιουργήσετε ένα ονειρεμένο δείπνο, και βρίσκεστε σε ένα deli κρεοπωλείο (διότι ή είμεθα γκουρμέδες, ή δεν είμεθα) για ένα χρονικό διάστημα </span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">πέραν του δεκαλέπτου</span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">, αδυνατώντας να αποφασίσετε αν την αισθητική σας τελειότητα θα έκανε ευτυχισμένη αγριογούρουνο με κρούστα από βότανα, ή αρνάκι χωριάτικο στο φούρνο με πατατούλες, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και βγείτε από εκεί μέσα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmejifF5UdI/AAAAAAAAAD4/RnQVkiRzpUg/s1600-h/heidi-340-Zoo_cat.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmejifF5UdI/AAAAAAAAAD4/RnQVkiRzpUg/s400/heidi-340-Zoo_cat.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073203318113259986" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br />Μάλλον ψαράκι λαχτάρησε ο ουρανίσκος σας και αρνείσθε να τον πιστέψετε...<br /><br /><br /><br /></span></span><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/jMHDq6SZKd5Z" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-3995477390857256038?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-4539752050595447602007-06-05T10:31:00.000+03:002008-12-12T02:15:30.526+02:00<span style="font-family:arial;"> <br /><br /> </span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaZ_F5UXI/AAAAAAAAADI/BH-YpVspvGo/s1600-h/53280002.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaZ_F5UXI/AAAAAAAAADI/BH-YpVspvGo/s400/53280002.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072489589037945202" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaZ_F5UYI/AAAAAAAAADQ/cq960xcuT_I/s1600-h/53280006.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaZ_F5UYI/AAAAAAAAADQ/cq960xcuT_I/s400/53280006.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072489589037945218" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaaPF5UZI/AAAAAAAAADY/Ydt1mLRya7Y/s1600-h/53280007.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaaPF5UZI/AAAAAAAAADY/Ydt1mLRya7Y/s400/53280007.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072489593332912530" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaaPF5UaI/AAAAAAAAADg/m28qjpJ5Oac/s1600-h/53280013.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaaPF5UaI/AAAAAAAAADg/m28qjpJ5Oac/s400/53280013.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072489593332912546" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaaPF5UbI/AAAAAAAAADo/5dNI4ABMaaA/s1600-h/53280019.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaaPF5UbI/AAAAAAAAADo/5dNI4ABMaaA/s400/53280019.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072489593332912562" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"> </span></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaj_F5UcI/AAAAAAAAADw/5u-NnpFdBFk/s1600-h/53280028.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmUaj_F5UcI/AAAAAAAAADw/5u-NnpFdBFk/s400/53280028.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072489760836637122" border="0" /></a></div><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">... να πάω για μπάνιο τώρα, σήμερα, επιτέλους, γμ τη βροχή μου, γμτ μου !!!!<br /><br /><br /><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-453975205059544760?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-83129869022956928292007-06-03T00:29:00.000+03:002008-12-12T02:15:31.145+02:00<div style="text-align: center;"><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmHdEZX6xoI/AAAAAAAAACo/qgRN2eq6R-A/s1600-h/snail_2_bg_112302.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 361px; height: 275px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmHdEZX6xoI/AAAAAAAAACo/qgRN2eq6R-A/s400/snail_2_bg_112302.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071577722996311682" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Η μικρή αννούλα, σε ρομαντικές στιγμές</span><br /><br /></span></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br />Η μικρή αννούλα ήταν ένα μικρό σαλιγκαράκι, από αυτά που, για τη δικιά τους προστασία, είναι καταραμένα να </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >κουβαλάνε μαζί τους το σπιτάκι και τα μπαγκάζια τους όπου κι αν πάνε. Είχε μεγαλώσει μαζί με άλλα </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >σαλιγκαράκια σε μια μικρή αυλή, αλλά το κακόμοιρο είχε κολλήσει μια παιδική ασθένεια, όταν αχόρταγο </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >πιτσιρίκι καθώς ήταν, μασουλούσε τα φύλλα ενός ακόμα βιβλίου. Αυτή η ασθένεια της είχε αφήσει ένα </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >ανίατο, προς μεγάλη τέρψη του μασουλημένου βιβλίου, κουσούρι : ήθελε να ανακαλύψει τον κόσμο. </span> <span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Ξεκίνησε, λοιπόν, ένα πρωί και χωρίς να αποχαιρετήσει κανένα, άνοιξε την πόρτα της αυλής (διότι ήταν ένα </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >πολύ δυνατό και ανεξάρτητο σαλιγκαράκι) και βγήκε στο δρόμο.<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 204);font-family:arial;font-size:130%;" >--- Αυτό έγινε πριν από πολύ καιρό. Για όσους από εσάς φρίκαραν με τη μικρή αννούλα, τα λουλουδάκια και τα </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 204);font-family:arial;font-size:130%;" >υπόλοιπα σαλιγκάρια, θα σας παρακαλέσω να ηρεμήσετε, δεν σκοπεύω να σας διηγηθώ ολόκληρο το </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 204);font-family:arial;font-size:130%;" >υπόλοιπο της ιστορίας (γιατί δεν έχει νόημα, κανείς δε θα τη διαβάσει), μόνο μερικά στιγμιότυπα από αυτή. ---</span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 204);font-size:130%;" > </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmHdyZX6xpI/AAAAAAAAACw/xdVRseUw8t4/s1600-h/snails_title.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmHdyZX6xpI/AAAAAAAAACw/xdVRseUw8t4/s400/snails_title.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071578513270294162" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" ><br />Little anna and friends</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Στην αρχή, λοιπόν, η μικρή αννούλα πέρναγε πολύ όμορφα, είχε κάνει και πολλούς φίλους που την αγαπούσαν. </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Εγκαταστάθηκε, τελικά, σε ένα μεγάλο μέρος, πολύ μεγαλύτερο από το δικό της κήπο, που είχε </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >λουλουδάκια, δεντράκια, πηγούλες, και ό,τι άλλο μπορεί να χρειαστεί ένα σαλιγκαράκι για να είναι </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >ευτυχισμένο.</span><span style="font-size:130%;"> </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Παρά τη φαινομενική ευτυχία, ήξερε πως </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >κάτι της έλειπε. Ήξερε πως είχε ένα μεγαλύτερο σκοπό να εκπληρώσει στην ασήμαντη, μικρή ζωούλα </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >της.<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Μια μέρα, ξύπνησε και συνειδητοποίησε πως αυτό που της έλειπε ήταν ένας Sαλίγκαρος!</span><span style="font-size:130%;"> </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >(Ναι, γνωρίζω ως βιολόγα πως τα σαλιγκάρια είναι ερμαφρόδιτα, αλλά ακόμα κι αυτά χρειάζονται κάποιον </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >άλλο για τη σωστή αναπαραγωγή του είδους.) </span> <span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Ένας Sαλίγκαρος, να την κοιτάζει στα μάτια και να λιώνει, να πιάνει την πέτρα και να τη στίβει, και μετά, όλα </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >για πάρτη του, τα πάντα. Αυτό ήθελε μόνο.</span><span style="font-size:130%;"> </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204); font-style: italic;">---Όπως βλέπετε, τα σαλιγκάρια δεν έχουν καμία διαφορά με τους ανθρώπους σε αυτό το ζήτημα.---</span> Και </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >μελαγχόλησε, όταν απογοητεύτηκε με τη σκέψη πως, αφού δεν τον είχε συναντήσει μέχρι τότε, στα τόσα </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >ταξίδια της, δεν θα τον συναντούσε ποτέ.<br /><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Η απίστευτη τύχη της, όμως της επεφύλασσε μία ευχάριστη έκπληξη, αφού το Sαλίγκαρό της κατάφερε να </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >τον βρει! Μαζί ζήσανε στιγμές πάθους, τις οποίες δεν περιγράφω γιατι μας διαβάζουν και ανήλικα, έκαναν </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >ατελείωτες συζητήσεις, πήγαιναν ταξίδια μέχρι την πηγούλα, μασούλαγαν φυλλαράκια, κλπ.</span><span style="font-size:130%;"> </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmHeX5X6xqI/AAAAAAAAAC4/tvc3vVeOszA/s1600-h/1Snail.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 238px; height: 180px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmHeX5X6xqI/AAAAAAAAAC4/tvc3vVeOszA/s400/1Snail.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071579157515388578" border="0" /></a></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" >Ο </span><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" >Sαλίγκαρος</span><br /><br /><br /><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmHetpX6xrI/AAAAAAAAADA/f4soUsijtmc/s1600-h/2SnailEyes.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 239px; height: 179px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RmHetpX6xrI/AAAAAAAAADA/f4soUsijtmc/s400/2SnailEyes.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071579531177543346" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" >Για τα μάτια του τον ερωτεύθηκε...</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Μια αποφράδα μέρα, όμως, βρήκε ένα γράμμα από το Sαλίγκαρο, που της έλεγε πως είχε φύγει, γιατί την </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >αγαπούσε μεν πάρα πολύ, αλλά δεν μπορούσαν να είναι μαζί, γιατί ανακάλυψε πως του άρεσαν </span> <span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >σαλιγκαράκια του ίδιου </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >φύλου και γι'αυτό έφυγε μαζί με τον καλύτερό τους φίλο, το μπάμπη. </span> <span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br />Η αννούλα κατανόησε το πρόβλημα, καθ' ότι ερμαφρόδιτη και η ίδια, αλλά στενοχωρήθηκε πολύ. Έκλαψε, </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >χτυπήθηκε, αλλά τελικά κατάλαβε πως ίσως τα πράγματα να είναι καλύτερα έτσι. Οπότε αποφάσισε να </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >βγάλει τον πόνο της σε shopping θέραπυ, και συμβουλευόμενη της φίλες της για το κατάλληλο μέρος, </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >κατευθύνθηκε στο γνωστό, πλέον, </span><a href="http://bio-loga.blogspot.com/2007/05/blog-post_23.html"></a><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><a href="http://bio-loga.blogspot.com/2007/05/blog-post_23.html">σουηδικό πολυκατάστημα</a>, όπου ψώνισε 3 φρέσκους σουηδούς </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >πολλαπλών χρήσεων και γύρισε περιχαρής στον κήπο της.</span><span style="font-size:130%;"> </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />...</span><span style="font-size:130%;"> </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Παρέλειψα, όπως σας υποσχέθηκα, τις πολλές λεπτομέρειες. Θα ικανοποιήσω την περιέργειά σας, λέγοντας πως η αννούλα </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >κατάφερε, επιτέλους, να εκπληρώσει το μεγαλύτερο σκοπό για τον οποίο είχε έρθει στον κόσμο. Μια μέρα, </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >αποφάσισε να πάει για διακοπές στη Ζάκυνθο με τους σουηδούς, όπου πέτυχε γεμάτη έκπληξη τον πρώην sαλίγκαρό της με το μπάμπη στην πλαζ. <span style="font-style: italic;">Εκεί</span> ήταν που εκπληρώθηκε επιτέλους το πεπρωμένο της, αφού ένας καλός κύριος τη μάζεψε μαζί με τα άλλα δύο σαλιγκαράκια, τα </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >έβαλε μέσα σε ένα φιαλίδιο, και την πήγε σε ένα εργαστήριο, όπου οι πρωτείνες της, λιωμένης πλέον, </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >αννούλας, μαζί με αυτές του μπάμπη και του sαλίγκαρου, απετέλεσαν μέρος της διπλωματικής μιας ανερχόμενης <a href="http://www.malacsoc.org.uk/Malacological%20Bulletin/BULL29/DIARY.HTM">μαλακολόγου</a>.</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > Όσο για τους σουηδούς? Συντετριμμένοι από την απώλεια της μικρής αννούλας, πήραν το πρώτο πλοίο για Πάτρα, όπου τους πέτυχα και μου διηγήθηκαν αυτή την ιστορία. Τώρα πίνουμε μαζί μαργαρίτες στο μπαλκόνι μου.<br /><br />:D<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-8312986902295692829?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-88010437311951774412007-06-01T00:38:00.000+03:002008-12-12T02:15:31.391+02:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:arial;"> </span> <br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rl9HtZX6xnI/AAAAAAAAACg/3t4wMJT4ISo/s1600-h/full_moon_large.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rl9HtZX6xnI/AAAAAAAAACg/3t4wMJT4ISo/s400/full_moon_large.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070850550673360498" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;"><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Μόλις γύρισα από μια μικρή, όμορφη βόλτα στην πόλη. Δε θα σας κουράσω με λεπτομέρειες, είναι γνωστό πως είμαι ρομαντικός ζορρό. Η βόλτα με ολόγιομο φεγγάρι είναι βάλσαμο, όπου κι αν βρίσκεσαι. Η θέα από τα σκαλιά της Αγ. Νικολάου ("παιδί μου, όλα αυτά μια μέρα θα γίνουν δικά σου", είχαν πει εκεί πάνω κάποτε), το φεγγαρόφωτο στην παλιά πόλη, οι 2-3 γνώριμες φάτσες από τα παλιά και καλά, όλα αυτά απλά επέτειναν την καλή μου διάθεση.<br /><br />Ναι, ω του θαύματος, είχα καλή διάθεση πριν βγω για βόλτα. Για αυτό, όπως και για το μελό αυτό ποστ, ευθύνονται οι λογοδοσμένοι. Και θέλω να πιστεύω πως κι εγώ ευθύνομαι λιγάκι για αυτή την κατάληξη. ;)<br />Ν. και Ν., να είστε πάντα καλά και μαζί, παιδιά.<br /><br /><br />Και δύο παραμυθένιες μελωδίες για σήμερα, εξαιρετικά αφιερωμένες.<br /><br /><br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/Chopin%20-%20Nocturnes%20by%20Vladimir%20Ashkenazy%28CD1%29%20-%2002-Op%209%20No%202.mp3">Νυχτερινό</a><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/Tchaikovsky%20-%20Dance%20Of%20The%20Sugar%20Plum%20Fairy.mp3">Dance of the Sugar Plum Fairy</a></span><br /><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-8801043731195177441?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-41042366309584634122007-05-29T22:30:00.000+03:002007-05-30T14:49:52.023+03:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br />Οφείλω να σας προειδοποιήσω πως είμαι πολύ χαρούμενη και πως έχω ένα ηλίθιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στη φάτσα μου αυτή τη στιγμή.<br /><br /><br />Επίσης, οφείλω να σας προειδοποιήσω πως, αν συνεχίσετε να διαβάζετε αυτό το ποστ, το κάνετε με δική σας και μόνο ευθύνη, γιατί είναι πολύ πιθανό να το πάθετε κι εσείς.<br /><br /><br /><br /><br />...<br /><br />Είναι λυτρωτικό το πώς οτιδήποτε με γυρίζει πίσω στην παιδική μου ηλικία, μου φέρνει μόνο ευχάριστες αναμνήσεις, αφού ό,τι δυσάρεστο είχα να θυμάμαι, ο Χρόνος το έχει κάνει να μοιάζει πλέον ασήμαντο.<br /><br /><br />Εκτός από το ποδήλατο, τα παγωτά, το μαγείρεμα με τη μαμά και τα μαστορέματα με το μπαμπά, το διάβασμα, τα ατελείωτα καλοκαίρια με τα ατελείωτα μπάνια στη θάλασσα και τις βουτιές και τις βόλτες στην παραλία, τις εκθέσεις βιβλίου, το πιάνο μου, τα κόμιξ και άλλα αμέτρητα πράγματα που συνθέτουν την παιδική μου ηλικία, θέση στις ευχάριστες αναμνήσεις μου έχουν πάρει και οι παιδικές εκπομπές που έβλεπα μικρή. Ξέρετε ποιες εννοώ, είναι πολύ πιθανό να βλέπαμε τις ίδιες. Τέτοιες σειρές δεν δείχνουν πλέον τα κανάλια, και για αυτές ήταν κυρίως υπεύθυνη η κρατική τηλεόραση, αφού ιδιωτική δεν υπήρχε ακόμα. Κάποιες από αυτές τις έχουν προβάλλει σε επανάληψη, αλλά όχι όλες, και σίγουρα όχι τις πιο αγαπημένες μου, τουλάχιστον όχι όσο θα ήθελα.<br /><br /><br />Τώρα, που οι καλοί κύριοι των εταιρειών τηλεφωνίας μας έφεραν τις ευρυζωνικές συνδέσεις, άρχισα κι εγώ στα 26 μου να ψάχνω για κάποιες αναμνήσεις των παιδικών εκπομπών που μου έλειπαν. Και σιγά σιγά, κατάφερα να βρώ κάποιες από αυτές, όπως η κάντυ κάντυ και η οδύσσεια του διαστήματος. Άλλες φρόντισαν οι καλοί κύριοι της κρατικής τηλεόρασης να τις ξαναπροβάλλουν, ώστε να τις δουν και οι μικρότεροι και να χαρούν κι αυτοί, όπως την Παρασκευούλα με το κουτί, το Ρούχλα και τα παραμύθια της. Τη Φρουτοπία (μεγάλη μου λατρεία αυτή) την έχει δείξει μια δυο φορές σε επανάληψη, πριν από 2 καλοκαίρια, μάλιστα, θυμάμαι πως ξυπνούσα το πρωί, έβλεπα ένα επεισόδιο και μετά πήγαινα στη δουλειά.<br /><br /><br />Σε αυτό το παζλ, όμως, μου λείπουν 2-3 κομματάκια, ένα από τα οποία, το παλαιότερο, θα θυμούνται ίσως και οι λίγο μεγαλύτεροι από εμένα, γιατί όταν προβαλλόταν, εγώ δεν πήγαινα καν στο νηπιαγωγείο. Ίσως αυτή η σειρά να είναι και μία από τις πρώτες αναμνήσεις που είχα σαν παιδάκι.<br /><br />Ε, λοιπόν, κατάφερα να το βρω πριν λίγο!<br /><br />Κι επειδή μάλλον αποτελεί μια πολύ ευχάριστη ανάμνηση και για άλλους, δε θα σας κρατήσω άλλο σε αγωνία και θα σας παροτρύνω να </span><span style="font-size:130%;"><a href="http://www.paramithas.gr/category/xiliopodarousa/"><span style="font-family:arial;">δείτε αυτό</span></a>.<br /><br /><br /></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><br />:)<br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-4104236630958463412?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-19700428288673396332007-05-27T11:43:00.000+03:002008-12-12T02:15:32.173+02:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><div class="notice metadata spoiler"><span style="font-size:130%;"><i><span style="font-weight: bold;"><br /><br /><br />Spoiler warning:</span> Plot or silly and completely useless details follow.<br /><br /></i></span></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br />Μετά από εξονυχιστικές, στατιστικά πρωτοποριακές, μοναδικές στο είδος τους και άκρως ενδιαφέρουσες έρευνες ανακαλύψαμε ότι, τελικά, αυτό που είναι η απόλυτη πηγή ηδονής για κάθε blogger, ισχύει και στη δική μου περίπτωση : ναι, έχω αναγνωσιμότητα!!<br /><br />Γράφω αυτό το ποστ διότι επληροφορήθην πως </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >χτες </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >είχε πέσει ο κεντρικός server του Gμαίηλ για ολίγα λεπτά, λόγω υπερφόρτωσης του δικού μου μέηλ. Σ</span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">ας παρακαλώ, λοιπόν, εσάς τις μανιώδεις ορδές των αναγνωστών μου, να μη μου στείλετε άλλα μηνύματα λατρείας. Έχω ήδη ξεκινήσει να απαντώ στα 2,38 φανταστικομμύρια μηνυμάτων, δε σας κοροϊδεύω, αλλά με βάση πρόχειρους υπολογισμούς, αν συνέχιζα μόνη μου, χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια, δύο τινά θα διέκοπταν εν καιρώ αυτό το θεάρεστο έργο : ή η γη θα βρισκόταν στην πορεία ατυχούς κομήτη, με αποτέλεσμα την πλήρη εξαφάνιση της ζωής στον πλανήτη, ή θα τελείωνε κάθε πηγή ενέργειας, σβήνοντας τον υπολογιστή μου δια παντός.<br /><br />Γι' αυτό, έχω προσλάβει ένα διαρκώς αυξανόμενο τιμ επαγγελματιών συγγραφέων για την πραγματοποίηση αυτού του εγχειρήματος, μία απο τις οποίες (ναι, είναι όλες γυναίκες, γιατί γράφουν με περισσότερο συναίσθημα, και διαθέτουν αντίστοιχα εμφανισιακά προσόντα, με εμένα εννοείται) εικονίζεται στην φωτογραφία. Μην ανησυχήσετε, εάν αργήσω να σας απαντήσω. Δε θα φταίω μόνο εγώ.</span><br /></span></div><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RllWPZX6xmI/AAAAAAAAACY/pVzA8N99pgA/s1600-h/monica_d.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RllWPZX6xmI/AAAAAAAAACY/pVzA8N99pgA/s400/monica_d.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069177678091437666" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-family:arial;">Τυπική υπάλληλος, οδυρομένη διότι δεν έφτασε το ημερήσιο όριο απαντήσεων, αποζητούσα κατάλληλη τιμωρία.</span></span><br /></div><span style="font-family:arial;"><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><i><b>Spoilers end here.<br /><br /><br /><br />...<br /><br /><br /></b></i><span style="font-family:arial;">Κι επειδή μάλλον περνάω την jazz περίοδο, και το συγκεκριμένο τραγούδι από την Ella και τον Louis μου έφτιαξε τη διάθεση, και για να φτιάξει και η δική σας, το ανέβασα και το αφιερώνω εξαιρετικά :<br /><br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/I%20wont%20Dance.wma"><span>I won't dance</span></a><br /><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-1970042828867339633?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-11653144898491287622007-05-23T11:06:00.000+03:002007-05-24T08:49:40.652+03:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br />Παρά τις βροχές και τη δροσούλα που επικρατούσε τον τελευταίο καιρό, η άνοιξη έπνεε τα λοίσθια. Το ένιωθε μέσα της, περίμενε το καλοκαιράκι πώς και τι, δε γινόταν να τη στήσει έτσι. Άνοιξε λοιπόν τις ντουλάπες για το καθιερωμένο συμμάζεμα, και <span style="font-style: italic;">τότε </span>ήταν που την έπιασε πανικός. Παρά τον τεράστιο χώρο που έπιαναν, ώστε αν ήταν άδειες, να μπορούσε να στριμώξει ολόκληρη ποδοσφαιρική ομάδα εκεί μέσα, μαζί με τον προπονητή, το βοηθό και τον πρόεδρο του συλλόγου, τώρα τίποτα! Ούτε δαχτυλάκι δε χώραγε!<br /><br />Και τότε, τι? Κάτι έπρεπε να γίνει. Να πετάξει τα άχρηστα, με τόσες αναμνήσεις, δεν της πέρασε από το μυαλό καν. Να μετακομίσει, ούτε λόγος, δεν της έφταναν και τα λεφτά. Σκέφτηκε, ξανασκέφτηκε, και αφού κοίταξε και μερικά περιοδικά που πρότειναν 1000+1 τρόπους να δημιουργήσετε χώρο στο σπίτι σας, που συμβούλευαν συντηρητική ανανέωση της αποθήκης σας, και άλλα τέτοια, συνειδητοποίησε πως έπρεπε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.<br /><br />Έτσι, μίαν ωραίαν πρωίαν, κίνησε για το μεγάλο γνωστό σουηδικό πολυκατάστημα. "Αν δεν βρω λύση στο πρόβλημά μου, τουλάχιστον θα βρω κανένα Σουηδό" καθησύχασε τον εαυτό της, και καθώς είχε και μιαν αδυναμία εις τους ξανθούς γαλανομάτηδες, ξεκίνησε με αισιοδοξία. "Πάντως, δε μπορεί, κάτι θα βρω εκεί, μέχρι και μπολάκια για σκύλους έχουν".<br /><br />Φτάνοντας μαζί με τις υπόλοιπες ορδές στον καταναλωτικό παράδεισο, αντί να χαζέψει τους ατελείωτους διαδρόμους και να διακοσμήσει με τη φαντασία της 10 διαφορετικά σπίτια, όπως έκανε συνήθως, άρχισε κατευθείαν από την οργάνωση σπιτιού. Τίποτα! "Δεν μπορεί, κάπου εδώ θα είναι!" διαβεβαίωσε τον εαυτό της. Ξανά τίποτα! Μετά το δίωρο, που απέβει άκαρπο, άρχισε να ψάχνει και τα υπόλοιπα τμήματα χωρίς, όμως, καλύτερα αποτελέσματα. "Αφου είμαι <span style="font-style: italic;">σίγουρη </span>πως κάπου εδώ ήταν, δεν μπορεί! Τα είχα δει την προηγούμενη φορά, και τα είδα και στο σπίτι της φίλης μου, που είναι περισσότερο υπερβολική σε τέτοια θέματα από εμένα" και άρχισε να προβληματίζεται. Στραβομουτσούνιασε, σκέφτηκε πως άλλο ένα δίωρο δεν είχε κανένα νόημα να φύγει έτσι, παρατήρησε πως το μόνο σουηδικό που εξακολουθούσε να βλέπει στο κατάστημα ήταν έπιπλα και αποφάσισε να ρωτήσει ένα μελαχρινό και όχι και τόσο ωραίο υπάλληλο για το πού θα τα έβρισκε.<br /><br />"Ξέρετε, είναι στο υπόγειο, μαζί με όλα τα υπόλοιπα εκλεκτά προϊόντα. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με αυτά. Σε τέτοιες περιόδους γίνονται ανάρπαστα και λόγω του περιορισμένου αριθμού, μπορεί να δημιουργηθούν προβλήματα με τους πελάτες" της απάντησε ψιθυριστά, και αφού τον διαβεβαίωσε για την εχεμύθειά της, την κοίταξε για ένα δευτερόλεπτο και την οδήγησε στο πριβέ τμήμα.<br /><br />Και στο υπόγειο, πίσω από μια μεγάλη μεταλλική πόρτα, βρήκε αυτά που επιτέλους έψαχνε! Κατ' αρχήν εκεί είχαν κρύψει το στοκ των Σουηδών, οι οποίοι όμως ήταν μόνο μιας χρήσης, κομμάτια διαρκείας έχουν σταματήσει να εισάγουν, γιατί διαμαρτύρονταν οι στρέιτ άντρες πελάτες, </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >της εξήγησε υπομονετικά ο υπάλληλος</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > ("μα καλά, <span style="font-style: italic;">πόσοι </span>μπορεί να είναι?" σκέφτηκε). Και δίπλα, προσεκτικά καταχωρημένα και σε διάφορα μεγέθη, κουτάκια και κρεμάστρες για αποθήκευση των σκελετών στη ντουλάπα σας! "Χμμ, κυρίως μήντιουμ χρειάζομαι" αποφάσισε και μέσα στον ενθουσιασμό της άρπαξε δύο κουτιά και 4 κρεμάστρες με ενίσχυση για καλύτερη στήριξη, μία ραφιέρα για λάρτζ μέγεθος με 4 θέσεις για το μέλλον και 2 Σουηδούς που της γυάλισαν κι έτρεξε περιχαρής για το ταμείο.<br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-1165314489849128762?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-45715040301717758622007-05-20T17:37:00.000+03:002007-05-20T17:47:12.478+03:00<div style="text-align: center;"><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br />...<br /><br />Oh skylark,</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > I don't know if you can find these things,</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > But my heart is riding on your wings.</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > So if you see them anywhere,</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > Won't you lead me there</span><span style="font-size:130%;"><br /><br />...<br /><br /><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/19/1091833/06%20Skylark.mp3"><span style="font-family:arial;">Ella's version</span></a><br /><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-4571504030171775862?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-19919677384049306762007-05-19T10:22:00.000+03:002007-05-19T23:28:50.686+03:00<span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br />Εισαγωγή<br /><br />Μετά από απαίτηση του κοινού μου, που διψά για ποιοτικά αναγνώσματα, αλλιώς δε θα διάβαζε εμένα, αλλά Κάφκα, σας προσφέρω μια μικρή ανταπόκριση από το γνωστό μέτωπο: η <a href="http://majman.net/fly_preloader.swf">μυγοσκοτώστρα</a> που ο dizzyk κατάφερε να ανασύρει από τα βάθη του ίντερνετ έδωσε αποτελέσματα!<br /><br />Πειραματική διαδικασία<br /><br />Πολλαπλές επαναλήψεις του ιδίου πειράματος έγιναν αρχικά από 2 ανεξάρτητους μεταξύ τους παρατηρητές (εμένα και τον </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >dizzyk). Τα πειράματα διεξήχθησαν in silico, σε διαφορετικές και τυχαίες μεταξύ τους ώρες, δυστυχώς, όμως, λόγω προβλημάτων στο σύστημα καταγραφής (βαριόμασταν να τα κρατήσουμε) έχουμε μόνο τον ποιοτικό έλεγχο.<br />Επιπρόσθετος έλεγχος πραγματοποιήθηκε από παγκοσμίως γνωστή συνάδελφο στην εξολόθρευση ασπονδύλων, και χρησιμοποιήθηκε για έλεγχο των προηγούμενων.<br /><br />Αποτελέσματα<br /><br />Εγώ και ο dizzyk σε όλες τις δοκιμές είχαμε ως ποιοτικό αποτέλεσμα, όλως περιέργως, sucky. Ο έλεγχος της συναδέλφου, όμως, απεκάλυψε πως υπάρχουν αρκετα κενά στην προσέγγιση του προβλήματος που υιοθετήσαμε, διότι με τη δεύτερη προσπάθεια μας ισοπέδωσε και έφτασε σε decent αποτέλεσμα με χρόνο 23.71 sec (αν κάνω λάθος, παρακαλώ να διορθωθεί).<br /><br />Συμπεράσματα<br /><br />Επειδή το blog είναι δικό μου, και με πλήρη περιφρόνηση της κοινής λογικής που επιτάσσει να παραδεχτώ την ή<span style="font-family:verdana;">ττ</span>α μου, καταλήγω στο ότι:<br /><br />α) η εν λόγω συνάδελφος είχε εξασκηθεί μυστικά πίσω από την πλάτη μας, και είχε εξοικειωθεί με το software<br />βου) η συνάδελφος είχε αναπτύξει ιό, ο οποίος αναγνώριζε τον εκάστοτε χρήστη και μας "έριχνε" στο σκορ<br />γου) η συνάδελφος μας είχε κάνει βουντού για να επηρεάσει τις επιδόσεις μας.<br /><br /><br />Αναμένουμε προτάσεις για δημοσίευση σε έγκριτο επιστημονικό περιοδικό.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-1991967738404930676?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-14113160433545383002007-05-17T00:41:00.000+03:002007-05-17T00:45:01.411+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"> <br /><br /><br />Διαβάστε <a href="http://ibloglive.blogspot.com/2007/05/blog-post_14.html">αυτό</a>. Γιατί με πολλές χαζομάρες ασχολούμαστε τελευταία...<br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-1411316043354538300?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-45283186448523649592007-05-13T18:36:00.000+03:002008-12-12T02:15:32.278+02:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"> </span></span><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RkmcDv37NoI/AAAAAAAAACQ/gjtxxzev5AA/s1600-h/039+Morphology+of+a+fly+%28dorsal%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 343px; height: 211px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RkmcDv37NoI/AAAAAAAAACQ/gjtxxzev5AA/s400/039+Morphology+of+a+fly+%28dorsal%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064750844159407746" border="0" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-family:arial;">Όχι, δεν έχει κάτσει μυγάκι και στη δική σας οθόνη...</span></span><br /></div><span style="font-family:arial;"><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /><br /><br /><br />Είναι άνοιξη, έξω η φύση ανθίζει, ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαηδάνε κι εγώ κάθομαι εδώ, αγαπημένοι μου αναγνώστες, και γράφω στο - ο θεός να το κάνει - blog μου. Για να φανταστείτε το μέγεθος του τέλματος στο οποίο έχω περιέλθει, θα σας περιγράψω το εξής περιστατικό. Αγωνιζόμενη να τελειώσω μια ρημάδα εργασία, ώστε το σκ να μπορέσω να βάλω τις βάσεις του καλοκαιρινού μου μαυρίσματος, και μετά από ώρες μπροστά στην οθόνη, έρχεται και θρονιάζεται επάνω της ένα θρασύτατο μυγάκι, μες τη μέση το άτιμο, εμποδίζοντάς με να διαβάσω το κείμενο που έγραφα (εντάξει, δεν έπιανε και πολύ χώρο, το μυγάκι εννοώ, αλλά άμα βαριέσαι να κάνεις δουλειά, όλα σου φταίνε). Και <span style="font-style: italic;">εννοείται</span> πως δεν μπορούσα να κάνω έτσι το χεράκι μου για να φύγει, ή έστω να του δώσω μία με το πληκτρολόγιο για να πάει να βρει το δημιουργό του, όοουχι. Προς επιβεβαίωση της βαρεμάρας μου, κούναγα με το ποντίκι το βελάκι στην οθόνη κάτω από το σημείο που το άτιμο</span></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > είχε διαλέξει</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >, μπας και φιλοτιμηθεί και ξεκουμπιστεί! Η έμφυτη περιέργεια του βιολόγου, βλέπετε, να δω τι θα κάνει!<br /><br />"Το άτιμο" <span style="font-style: italic;">εννοείται</span> πως δε χαμπάριαζε. Μάλιστα, μες στην αναίδεια, άρχισε να κόβει και βόλτες! Από το παραπάνω γεγονός ένα συμπέρασμα μπορώ να βγάλω: δεν υπολογίζουν την επιστημονική καριέρα</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > ή την τεχνολογία</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > τα σημερινά ασπόνδυλα... Βέβαια, μπορεί το πρόβλημα να είχε λυθεί, αν είχα μπει στο ίντερνετ από τα linux, και όχι από τα xp. Τι να σας πω, τώρα είναι λίγο αργά να το δοκιμάσω. </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Ο mozilla, πάντως, </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >γι' <span style="font-style: italic;">αυτό</span> το bug </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >δεν έκανε τίποτα.</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><br />Το χειρότερο απ' όλα είναι πως το μόνο αξιοσημείωτο πράγμα που μου συνέβη σήμερα και μοιράζομαι μαζί σας είναι αυτό το μικρό, ασήμαντο συμβάν. </span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >Μου φαίνεται</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > πως πρέπει να σταματήσω να κοιτάω αυτή την οθόνη,</span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > να</span><span style="font-family:arial;"><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" > ανοίξω κανένα βιβλίο, να πάω για κανένα μπανάκι μπας και ξελαμπικάρω...<br /><br /><br /><br />ΥΓ 1 : Εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, για να τις διαβάζεις, μάλλον χρειάζεται να ακολουθήσεις τα δραστικά μέτρα που προτείνω και για μένα.<br /><br /><br />ΥΓ 2 : "Το άτιμο" επέστρεψε δριμύτερο ενώ έγραφα το ΥΓ 1. Να θυμηθώ να ζητήσω από τον dizzyk να φτάξει ηλεκτρονική μυγοσκοτώστρα.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-4528318644852364959?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-8956652718043500382007-05-12T14:03:00.000+03:002008-12-12T02:15:32.633+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RkWfTf37NnI/AAAAAAAAACI/QiK2W1N3xyk/s1600-h/fragole2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RkWfTf37NnI/AAAAAAAAACI/QiK2W1N3xyk/s400/fragole2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063628513370388082" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><br />Εγώ, πάλι, τρώω φράουλες...<br /><br /><br /> <br /><br /></span></span></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-895665271804350038?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-81992568424739415202007-05-11T09:36:00.000+03:002008-12-12T02:15:32.784+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RkSsuv37NkI/AAAAAAAAAB0/CB1GbFY63bA/s1600-h/Jack_Sparrow%27s_First_Apperance.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RkSsuv37NkI/AAAAAAAAAB0/CB1GbFY63bA/s320/Jack_Sparrow%27s_First_Apperance.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063361800196273730" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;"></span></span><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" >Αχ, και να τον συναντούσα στα ταξίδια μου!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><br /><br />Τις τελευταίες μέρες, ως άλλος Ιντιάνα Τζόουνς, φτάνω στα απέραντα βάθη του Παγκόσμιου ιστού, ώστε να </span><span style="font-family:arial;">ανακαλύψω τα καλύτερα, και για ποιούς άλλους; Για εσάς, τους 3 δηλωμένους και φανατικούς αναγνώστες </span><span style="font-family:arial;">μου (αν υπάρχει και κανένας άλλος εκεί έξω, παρακαλώ πολύ δώστε μου τη χαρά να δώσετε το στίγμα </span><span style="font-family:arial;">σας!). Πήγα στη ζούγκλα με τον Ταρζάν, ο οποίος δυστυχώς είχε ήδη κανονίσει και θα είναι μαζί μας </span><span style="font-family:arial;">κάποια άλλη στιγμή, ταξίδεψα στα βάθη της αβύσσου με τον Ναυτίλο, και βούτηξα στον ωκεανό των blogs, </span><span style="font-family:arial;">ως ακούραστος κυνηγός μαργαριταριών. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Εκεί, ανάμεσα στα φύκια, τις θαλάσσιες ανεμόνες και τα λοιπά βενθόβια ζώα, κατάφερα να ανασύρω μερικά posts </span><span style="font-family:arial;">πραγματικά μαργαριτάρια και με κίνδυνο της ζωής μου (περί <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Captain_Jack_Sparrow">πειρατών</a> θα μιλήσουμε άλλη φορά, σε 2 </span><span style="font-family:arial;">βδομάδες, αν δεν κάνω λάθος, βγαίνει και το τρίτο μέρος της λατρεμένης τριλογίας), σας τα έφερα.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Εξετάζοντας τους θησαυρούς λεπτομερέστερα, παρατήρησα μεταξύ άλλων πως είχαν ένα συνδετικό κρίκο: τη </span><span style="font-family:arial;">μαγειρική. Και η σύνδεση αυτή είναι απτή, πραγματική και οργανώνεται στο πρόσωπο, ή μάλλον στο blog, </span><span style="font-family:arial;">του <a href="http://greekgastronomer.com/">Αθήναιου</a>, το οποίο έχω ήδη τοιχοκολλήσει και σε ορισμένα άλλα άξια προσοχής, τα οποία θα λάβουν και αυτά τη θέση </span><span style="font-family:arial;">τους κάποια στιγμή. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Ο Αθήναιος, συγκεκριμένα, εκτός από πολύ καλός blogger, που μας εξιστορεί περισσότερο ή </span><span style="font-family:arial;">λιγότερο αληθινές στιγμές, καταφέρνει, με ανησυχητικό τρόπο, να αναγείρει μια πληθώρα συναισθημάτων του αναγνώστη, </span><span style="font-family:arial;">με last but not least και την πείνα! Διότι όταν κάποιος σε καλεί για τσάι, και κάθεστε και συζητάτε, και σου </span><span style="font-family:arial;">φέρνει την κουβέντα στη μαγειρική, και σου περιγράφει με απλά λόγια το τι υπάρχει εκεί έξω που εσύ δεν το είχες ψυλλιαστεί καν, και μετά γυρνάς σπίτι </span><span style="font-family:arial;">σου, και κοιτάς το ντουλαπάκι με τα μπαχαρικά, και βλέπεις πως μια χαρά στέκεται για τα λίγα χρόνια των πειραματισμών σου, αλλά </span><span style="font-family:arial;">ταυτόχρονα αντιλαμβάνεσαι πόσα πράγματα του λείπουν, και συνειδητοποιείς πως οι περισσότεροι που φτιάχνουν φαϊ</span><span style="font-family:arial;"> εκεί έξω, είτε στο σπίτι, είτε σε εστιατόρια, έχουν την ίδια και χειρότερη γνώση της τέχνης με σένα, και βλέπεις τι θα μπορούσες να </span><span style="font-family:arial;">έχεις κάνει και τι έχεις μέχρι τώρα πραγματοποιήσει, ε, τότε λοιπόν, αγαπητέ αναγνώστη, κάπου λείπει κάτι στην όλη εικόνα. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Πάντως, για να περιαυτολογήσουμε, γενικά το περιποιούμαι το ντουλαπάκι με τα μπαχαρικά μου, όσο να </span><span style="font-family:arial;">'ναι, χωρίς πολύ κόπο και έξοδα σου φτιάχνει και το φαϊ και τη μέρα. Λίγη φαντασία χρειάζεται και όρεξη για </span><span style="font-family:arial;">προσπάθεια, trial and error, όπως θα έλεγαν και οι Αγγλοσάξονες. Και μύλο για φρεσκοτριμμένο πιπέρι </span><span style="font-family:arial;">έχει, και δυόσμο από τον κήπο, και ρίγανη μαζεμένη με τα χεράκια μου, και μπαχάρια και γαρύφαλλα και </span><span style="font-family:arial;">λοβούς βανίλιας, και απ' όλα.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Το πρόβλημα είναι, πως, εκτός από τα μυρωδικά, τελευταία είχε αρχίσει να πιάνει και αράχνες. Διότι, για να τα </span><span style="font-family:arial;">βάλει στη δούλεψή του κανείς όλα αυτά, πώς να το κάνουμε, χρειάζεται να το θέλει κιόλας, γιατί αλλιώς θα </span><span style="font-family:arial;">καταλήξει να τρώει μόνος του μακαρόνια με κέτσαπ (προς Θεού, μη με παρεξηγήσετε, έχω να το κάνω αυτό από το </span><span style="font-family:arial;">πρώτο έτος, που, όσο και να το κάνουμε, ήταν σχεδόν must. Πλέον, ώς γνήσιο ψώνιο-ερασιτέχνης γκουρμέ που είμαι, τέτοια πασαλείμματα μόνο με πέστο </span><span style="font-family:arial;">τα κάνω). </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Μετά την ανάγνωση, σε υπερβολικό βαθμό φοβάμαι, τις τελευταίες μέρες, των συνταγών του Αθήναιου, </span><span style="font-family:arial;">ταρακουνήθηκα λίγο και θεωρώ πως πρέπει να εξομολογηθώ σε εσάς τους τρεις, αγαπημένοι μου, γιατί δε με βλέπω να </span><span style="font-family:arial;">καταφέρνω να αυξήσω την αναγνωσιμότητά μου, πως πολύ junk food σας τάιζα τελευταίως, και πως αυτό </span><span style="font-family:arial;">το blog βαίνει προς γενικό ξεσκόνισμα, ξαράχνιασμα, σουλούπωμα, και ό,τι άλλο κάνουν οι νοικοκυρές </span><span style="font-family:arial;">όταν μεγαλώσει η μέρα και τους φτιάξει η διάθεση. Μη σας πω πως μπορεί να πετάξω και καμιά πιτούλα </span><span style="font-family:arial;">στο φούρνο για μεζέ.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Για να γυρίσουμε στη μαγειρική, πάντως, οι συνταγές του Αθήναιου μου προκαλούν μια δόση ζήλειας </span><span style="font-family:arial;">(αααχχ!) και μου δημιουργούν συναισθήματα παρόμοια με το μαλλί της γριάς. Έχουν μια δόση ονείρου και, όσο </span><span style="font-family:arial;">και να χτυπιόμουν, <span style="font-style: italic;">ποτέ</span> δε θα μου περνούσε από το μυαλό να φτιάξω κάτι τέτοιο.<br /><br /><br /></span><br /><span style="font-family:arial;">Αυτά τα ολίγα και εις το επανιδείν</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-8199256842473941520?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-65500296505165171872007-05-03T15:42:00.000+03:002008-12-12T02:15:34.144+02:00<div style="text-align: left;"><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RjnY3v37NhI/AAAAAAAAABc/uPcjFEwJQEU/s1600-h/Gentlemen_Prefer_Blondes_Movie_Trailer_Screenshot_%2816%29.jpg"><span style="font-weight: bold;"></span><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RjnY3v37NhI/AAAAAAAAABc/uPcjFEwJQEU/s320/Gentlemen_Prefer_Blondes_Movie_Trailer_Screenshot_%2816%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060314108582901266" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="font-size:130%;">Το αποτέλεσμα του extreme makeover μου</span><br /><br /><br /></span><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><span style="font-size:130%;"><b><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Blond">blond</a>: </b>/<tt>'bländ</tt>/ </span><i>adj., </i><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >1 : of a flaxen, golden, light auburn, or pale yellowish-brown color <blond>< <span style="font-style: italic;">blond </span>hair > ; also : having blond hair < <span style="font-style: italic;">blond</span> man> -- spelled <span style="font-style: italic;">blond</span> when used of a boy or man and often <span style="font-style: italic;">blonde</span> when used of a girl or woman</blond></span><br /><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><blond></blond></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><blond>2 a : of a light color b : of the color blond c : made light-colored by bleaching < <span style="font-style: italic;">blond</span> wood table ><blond wood="" table=""></blond></blond></span><br /></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><blond><blond wood="" table=""></blond></blond></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><blond><blond wood="" table="">3 : εγώ, εδώ και μία εβδομάδα</blond></blond></span><br /><div style="text-align: left;"><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><blond><blond wood="" table=""></blond></blond></span></div><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" ><blond><blond wood="" table=""><br /><br /><br /><br />Για δυνατούς λύτες:</blond></blond></span><i><br /></i></div><br /><br /><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RjnY3_37NiI/AAAAAAAAABk/zoUQj0we02U/s1600-h/for_Blondes2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RjnY3_37NiI/AAAAAAAAABk/zoUQj0we02U/s320/for_Blondes2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060314112877868578" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RjnY4P37NjI/AAAAAAAAABs/sKeHC6qf4GM/s1600-h/for_Blondes5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RjnY4P37NjI/AAAAAAAAABs/sKeHC6qf4GM/s320/for_Blondes5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060314117172835890" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:130%;" ><span style="font-family:arial;">αφιερωμένο σε όλες τις φίλες μου εκεί έξω, που, όπως και σε μένα, τους λείπουν τα ωραία μελαχρινά τους μαλλιά...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-6550029650516517187?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-14042433029644387312007-05-01T14:39:00.000+03:002008-12-12T02:15:34.343+02:00<div style="text-align: center;"><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RjctIf37NYI/AAAAAAAAAAU/YwcB_aGCywc/s1600-h/Scarlet.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/RjctIf37NYI/AAAAAAAAAAU/YwcB_aGCywc/s320/Scarlet.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059562330392311170" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><br />Εγώ, στα νιάτα μου<br /><br /></span></div><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><br /></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">Τον </span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">τελευταίο καιρό τον </span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">πέρασα διαβάζοντας άπειρα ελληνικά blogs, και συνειδητοποίησα πως τελικά το blogging είναι μια πολύ όμορφη ιδέα. Μερικά από αυτά τα παραθέτω δίπλα με την ελπίδα πως στο μέλλον θα έχω την επιθυμία να ξαραχνιάζω αυτή τη λίστα, πιο συχνά από το σπίτι μου, τουλάχιστον.</span></span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><br /><span style="font-size:130%;">Το αποτέλεσμα ήταν πως, παρά την εσωτερική πάλη που βίωσα το μήνα που πέρασε από το τελευταίο μου post, ούτε μετακόμισα, ούτε πήγα ως εθελόντρια στους Γιατρούς χωρίς σύνορα, ούτε καινούργια ζωή σαν τη Σκάρλετ Ο' Χάρα άρχισα. Αντίθετα, η ύπαρξη ενός ολοδικού μου blog ωρίμασε μέσα μου ως ιδέα, οπότε αποφάσισα να λάβω δραστικά μέτρα, εξού και το νέο post.<br /><br />Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα πως θα αποδεχτώ τη μοίρα μου και θα συνεχίσω αυτό το πείραμα. Να φανταστείς πως άρχισα, το ψώνιο, να το λέω και σε γνωστούς και φίλους (<span style="font-style: italic;">Διαβάστε με! Έχω blog!</span>, και άλλα τέτοια χαριτωμένα). Είμαι, όμως, και πονηρή! Το αναφέρω σε έναν έναν κάθε φορά, έτσι ώστε να μπορώ να ελέγχω τις αντιδράσεις τους, καθ' ότι στις Πανελλήνιες και τις 2 χρονιές είχα πάρει 11,5 στην έκθεση, οπότε, όπως ήταν φυσιολογικό, μου έχει μείνει μια φοβία για το γραπτό λόγο. Έτσι, αν παρατηρηθεί μείωση της αναγνωσιμότητάς μου λόγω αυξημένης συχνότητας αυτοκτονιών των φίλων μου, θα προλάβω τουλάχιστον τους υπόλοιπους και θα εξαφανίσω το site.<br /><br /></span><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-1404243302964438731?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8805123884044663712.post-60987387850064278612007-03-28T10:22:00.000+03:002008-12-12T02:15:34.707+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rgw2fDKsPuI/AAAAAAAAAAM/96iznGTCBrE/s1600-h/Xtapodaki.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_qbioIia6Uak/Rgw2fDKsPuI/AAAAAAAAAAM/96iznGTCBrE/s320/Xtapodaki.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5047469189429477090" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center; font-family: arial;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Χαίρεται! Είμαι εδώ, και είμαι εδώ για να μείνω.</span><br /></div><span style="font-family: arial;font-size:130%;" ><br /><br /></span><br /><span style="font-family: arial;font-size:130%;" >Επειδή σήμερα με βρίσκεις στις καλές μου κι επειδή είμαι καλός άνθρωπος (επ' αυτού δεν δέχομαι διαφωνίες, μπορεί να είμαι καλή, δημοκρατία όμως εδώ δεν έχουμε, το blog είναι δικό μου), αποφάσισα πως, για το καλό της ανθρωπότητας θα μοιραστώ μαζί σου τη νεοαποκτηθείσα σοφία μου.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; font-family: arial;font-size:130%;" >Συμβουλή Πρώτη:</span><span style="font-family: arial;font-size:130%;" > Ποτέ μη λες ποτέ. Ότι και αν απορρίψεις, κάποια στιγμή </span><span style="font-style: italic; font-family: arial;font-size:130%;" >σίγουρα</span><span style="font-family: arial;font-size:130%;" > θα το λουστείς. Τρανό παράδειγμα το blog που διαβάζεις τώρα, και το οποίο δεν θα έφτιαχνα ποτέ.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; font-family: arial;font-size:130%;" >Συμβουλή Δεύτερη:</span><span style="font-family: arial;font-size:130%;" > Πότιζε τα λουλούδια, τάιζε τα ψαράκια, γενικά φρόντιζε ό,τι σε ενδιαφέρει. Είναι κρίμα να χτυπάς το κεφάλι σου μετά.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; font-family: arial;font-size:130%;" >Συμβουλή Τρίτη:</span><span style="font-family: arial;font-size:130%;" > Γενικά μην ακούς συμβουλές που σου δίνουν οι άλλοι. Για να νομίζουν ότι νομιμοποιούνται να σου δίνουν συμβουλές, νομίζουν και πως είναι και εξυπνότεροι και σοφότεροι από σένα. Ή απλά θέλουν να σε βοηθήσουν. Ή και τα δύο. Μακρόχρονες στατιστικές αναλύσεις από απόλυτα εξειδικευμένους στο αντικείμενο ειδικούς επιστήμονες (βλέπε <a href="http://nucleus.med.upatras.gr/NU/human_eeg.htm">εδώ</a> ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα τις ελπίδας του έθνους, λαμπροί σκαπανείς της γνώσης που επαγρυπνούν για το καλό όλων μας) έχουν δείξει πως το να ακολουθείς πιστά τις συμβουλές των άλλων, τελικά δε σε βοηθάει και τρομερά. Αυτό, όπως μπορούμε να καταλάβουμε, οφείλεται σε πολυδιάστατους παράγοντες, κυρίως, όμως στο ότι αναφέρονται σε άλλα γεγονότα και άτομα, άσχετα με το τωρινό βασανάκι σου.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; font-family: arial;font-size:130%;" >Συμβουλή Τέταρτη:</span><span style="font-family: arial;font-size:130%;" > Λαμπρή εξαίρεση στη Συμβουλή Νο 3 αποτελεί η Συμβουλή Νο 3. Είναι η μόνη Συμβουλή που σε συμβουλεύω να ακολουθήσεις.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; font-family: arial;font-size:130%;" >Συμβουλή Πέμπτη:</span><span style="font-family: arial;font-size:130%;" > Αν δεν έχεις χρόνο για χάσιμο, θα σε συμβούλευα να σταματήσεις να διαβάζεις και να μην ξαναασχοληθείς με τη συγκεκριμένη σελίδα. Αν δεν βγάζει τώρα νόημα, δεν θα βγάλει ποτέ.<br /><br />Πιστεύω πως μέχρι τώρα κατάφερες να πιάσεις το ανύπαρκτο νόημα αυτού του blog. Το παραλήρημά μου αυτό, όπως και πολλά άλλα, αποκτά υπόσταση στο δικό μου παράλληλο σύμπαν. Αν δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις, ρώτα τους απόλυτα εξειδικευμένους στο αντικείμενο ειδικούς επιστήμονες που ανέφερα παραπάνω, καθώς και 2-3 πανέμορφες συναδέλφους, βιολόγους και όχι μόνο.<br /><br />Επειδή πρέπει να διατηρήσω κάποια αναγνωσιμότητα, και να ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα, πρόσεξε την παραπάνω φώτο. Είναι ένα μικρούλι χταποδάκι, που σκάει μύτη μέσα από το κοχύλι στο οποίο τρύπωσε. Και θα σε παροτρύνω να κοιτάξεις τα links παραπλεύρως, ώστε να έχεις κάτι να κάνεις μέχρι να αποφασίσω να ξαναγράψω, ένας Θεός ξέρει πότε.<br /><br /><br />Εις το επανειδείν</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8805123884044663712-6098738785006427861?l=bio-loga.blogspot.com' alt='' /></div>ζορρόhttp://www.blogger.com/profile/10990919083237265540noreply@blogger.com2