Η μικρή αννούλα

Η μικρή αννούλα, σε ρομαντικές στιγμές

Η μικρή αννούλα ήταν ένα μικρό σαλιγκαράκι, από αυτά που, για τη δικιά τους προστασία, είναι καταραμένα να κουβαλάνε μαζί τους το σπιτάκι και τα μπαγκάζια τους όπου κι αν πάνε. Είχε μεγαλώσει μαζί με άλλα σαλιγκαράκια σε μια μικρή αυλή, αλλά το κακόμοιρο είχε κολλήσει μια παιδική ασθένεια, όταν αχόρταγο πιτσιρίκι καθώς ήταν, μασουλούσε τα φύλλα ενός ακόμα βιβλίου. Αυτή η ασθένεια της είχε αφήσει ένα ανίατο, προς μεγάλη τέρψη του μασουλημένου βιβλίου, κουσούρι : ήθελε να ανακαλύψει τον κόσμο. Ξεκίνησε, λοιπόν, ένα πρωί και χωρίς να αποχαιρετήσει κανένα, άνοιξε την πόρτα της αυλής (διότι ήταν ένα πολύ δυνατό και ανεξάρτητο σαλιγκαράκι) και βγήκε στο δρόμο.


--- Αυτό έγινε πριν από πολύ καιρό. Για όσους από εσάς φρίκαραν με τη μικρή αννούλα, τα λουλουδάκια και τα υπόλοιπα σαλιγκάρια, θα σας παρακαλέσω να ηρεμήσετε, δεν σκοπεύω να σας διηγηθώ ολόκληρο το υπόλοιπο της ιστορίας (γιατί δεν έχει νόημα, κανείς δε θα τη διαβάσει), μόνο μερικά στιγμιότυπα από αυτή. ---

Little anna and friends

Στην αρχή, λοιπόν, η μικρή αννούλα πέρναγε πολύ όμορφα, είχε κάνει και πολλούς φίλους που την αγαπούσαν. Εγκαταστάθηκε, τελικά, σε ένα μεγάλο μέρος, πολύ μεγαλύτερο από το δικό της κήπο, που είχε λουλουδάκια, δεντράκια, πηγούλες, και ό,τι άλλο μπορεί να χρειαστεί ένα σαλιγκαράκι για να είναι ευτυχισμένο. Παρά τη φαινομενική ευτυχία, ήξερε πως κάτι της έλειπε. Ήξερε πως είχε ένα μεγαλύτερο σκοπό να εκπληρώσει στην ασήμαντη, μικρή ζωούλα της.


Μια μέρα, ξύπνησε και συνειδητοποίησε πως αυτό που της έλειπε ήταν ένας Sαλίγκαρος! (Ναι, γνωρίζω ως βιολόγα πως τα σαλιγκάρια είναι ερμαφρόδιτα, αλλά ακόμα κι αυτά χρειάζονται κάποιον άλλο για τη σωστή αναπαραγωγή του είδους.) Ένας Sαλίγκαρος, να την κοιτάζει στα μάτια και να λιώνει, να πιάνει την πέτρα και να τη στίβει, και μετά, όλα για πάρτη του, τα πάντα. Αυτό ήθελε μόνο. ---Όπως βλέπετε, τα σαλιγκάρια δεν έχουν καμία διαφορά με τους ανθρώπους σε αυτό το ζήτημα.--- Και μελαγχόλησε, όταν απογοητεύτηκε με τη σκέψη πως, αφού δεν τον είχε συναντήσει μέχρι τότε, στα τόσα ταξίδια της, δεν θα τον συναντούσε ποτέ.




Η απίστευτη τύχη της, όμως της επεφύλασσε μία ευχάριστη έκπληξη, αφού το Sαλίγκαρό της κατάφερε να τον βρει! Μαζί ζήσανε στιγμές πάθους, τις οποίες δεν περιγράφω γιατι μας διαβάζουν και ανήλικα, έκαναν ατελείωτες συζητήσεις, πήγαιναν ταξίδια μέχρι την πηγούλα, μασούλαγαν φυλλαράκια, κλπ.

Ο Sαλίγκαρος

Για τα μάτια του τον ερωτεύθηκε...

Μια αποφράδα μέρα, όμως, βρήκε ένα γράμμα από το Sαλίγκαρο, που της έλεγε πως είχε φύγει, γιατί την αγαπούσε μεν πάρα πολύ, αλλά δεν μπορούσαν να είναι μαζί, γιατί ανακάλυψε πως του άρεσαν σαλιγκαράκια του ίδιου φύλου και γι'αυτό έφυγε μαζί με τον καλύτερό τους φίλο, το μπάμπη.

Η αννούλα κατανόησε το πρόβλημα, καθ' ότι ερμαφρόδιτη και η ίδια, αλλά στενοχωρήθηκε πολύ. Έκλαψε, χτυπήθηκε, αλλά τελικά κατάλαβε πως ίσως τα πράγματα να είναι καλύτερα έτσι. Οπότε αποφάσισε να βγάλει τον πόνο της σε shopping θέραπυ, και συμβουλευόμενη της φίλες της για το κατάλληλο μέρος, κατευθύνθηκε στο γνωστό, πλέον, σουηδικό πολυκατάστημα, όπου ψώνισε 3 φρέσκους σουηδούς πολλαπλών χρήσεων και γύρισε περιχαρής στον κήπο της.







... Παρέλειψα, όπως σας υποσχέθηκα, τις πολλές λεπτομέρειες. Θα ικανοποιήσω την περιέργειά σας, λέγοντας πως η αννούλα κατάφερε, επιτέλους, να εκπληρώσει το μεγαλύτερο σκοπό για τον οποίο είχε έρθει στον κόσμο. Μια μέρα, αποφάσισε να πάει για διακοπές στη Ζάκυνθο με τους σουηδούς, όπου πέτυχε γεμάτη έκπληξη τον πρώην sαλίγκαρό της με το μπάμπη στην πλαζ. Εκεί ήταν που εκπληρώθηκε επιτέλους το πεπρωμένο της, αφού ένας καλός κύριος τη μάζεψε μαζί με τα άλλα δύο σαλιγκαράκια, τα έβαλε μέσα σε ένα φιαλίδιο, και την πήγε σε ένα εργαστήριο, όπου οι πρωτείνες της, λιωμένης πλέον, αννούλας, μαζί με αυτές του μπάμπη και του sαλίγκαρου, απετέλεσαν μέρος της διπλωματικής μιας ανερχόμενης μαλακολόγου. Όσο για τους σουηδούς? Συντετριμμένοι από την απώλεια της μικρής αννούλας, πήραν το πρώτο πλοίο για Πάτρα, όπου τους πέτυχα και μου διηγήθηκαν αυτή την ιστορία. Τώρα πίνουμε μαζί μαργαρίτες στο μπαλκόνι μου.

:D

Πανσέληνος

Μόλις γύρισα από μια μικρή, όμορφη βόλτα στην πόλη. Δε θα σας κουράσω με λεπτομέρειες, είναι γνωστό πως είμαι ρομαντικός ζορρό. Η βόλτα με ολόγιομο φεγγάρι είναι βάλσαμο, όπου κι αν βρίσκεσαι. Η θέα από τα σκαλιά της Αγ. Νικολάου ("παιδί μου, όλα αυτά μια μέρα θα γίνουν δικά σου", είχαν πει εκεί πάνω κάποτε), το φεγγαρόφωτο στην παλιά πόλη, οι 2-3 γνώριμες φάτσες από τα παλιά και καλά, όλα αυτά απλά επέτειναν την καλή μου διάθεση.

Ναι, ω του θαύματος, είχα καλή διάθεση πριν βγω για βόλτα. Για αυτό, όπως και για το μελό αυτό ποστ, ευθύνονται οι λογοδοσμένοι. Και θέλω να πιστεύω πως κι εγώ ευθύνομαι λιγάκι για αυτή την κατάληξη. ;)
Ν. και Ν., να είστε πάντα καλά και μαζί, παιδιά.


Και δύο παραμυθένιες μελωδίες για σήμερα, εξαιρετικά αφιερωμένες.

Νυχτερινό

Dance of the Sugar Plum Fairy

Φρουτοπικόν

Οφείλω να σας προειδοποιήσω πως είμαι πολύ χαρούμενη και πως έχω ένα ηλίθιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στη φάτσα μου αυτή τη στιγμή.


Επίσης, οφείλω να σας προειδοποιήσω πως, αν συνεχίσετε να διαβάζετε αυτό το ποστ, το κάνετε με δική σας και μόνο ευθύνη, γιατί είναι πολύ πιθανό να το πάθετε κι εσείς.




...

Είναι λυτρωτικό το πώς οτιδήποτε με γυρίζει πίσω στην παιδική μου ηλικία, μου φέρνει μόνο ευχάριστες αναμνήσεις, αφού ό,τι δυσάρεστο είχα να θυμάμαι, ο Χρόνος το έχει κάνει να μοιάζει πλέον ασήμαντο.


Εκτός από το ποδήλατο, τα παγωτά, το μαγείρεμα με τη μαμά και τα μαστορέματα με το μπαμπά, το διάβασμα, τα ατελείωτα καλοκαίρια με τα ατελείωτα μπάνια στη θάλασσα και τις βουτιές και τις βόλτες στην παραλία, τις εκθέσεις βιβλίου, το πιάνο μου, τα κόμιξ και άλλα αμέτρητα πράγματα που συνθέτουν την παιδική μου ηλικία, θέση στις ευχάριστες αναμνήσεις μου έχουν πάρει και οι παιδικές εκπομπές που έβλεπα μικρή. Ξέρετε ποιες εννοώ, είναι πολύ πιθανό να βλέπαμε τις ίδιες. Τέτοιες σειρές δεν δείχνουν πλέον τα κανάλια, και για αυτές ήταν κυρίως υπεύθυνη η κρατική τηλεόραση, αφού ιδιωτική δεν υπήρχε ακόμα. Κάποιες από αυτές τις έχουν προβάλλει σε επανάληψη, αλλά όχι όλες, και σίγουρα όχι τις πιο αγαπημένες μου, τουλάχιστον όχι όσο θα ήθελα.


Τώρα, που οι καλοί κύριοι των εταιρειών τηλεφωνίας μας έφεραν τις ευρυζωνικές συνδέσεις, άρχισα κι εγώ στα 26 μου να ψάχνω για κάποιες αναμνήσεις των παιδικών εκπομπών που μου έλειπαν. Και σιγά σιγά, κατάφερα να βρώ κάποιες από αυτές, όπως η κάντυ κάντυ και η οδύσσεια του διαστήματος. Άλλες φρόντισαν οι καλοί κύριοι της κρατικής τηλεόρασης να τις ξαναπροβάλλουν, ώστε να τις δουν και οι μικρότεροι και να χαρούν κι αυτοί, όπως την Παρασκευούλα με το κουτί, το Ρούχλα και τα παραμύθια της. Τη Φρουτοπία (μεγάλη μου λατρεία αυτή) την έχει δείξει μια δυο φορές σε επανάληψη, πριν από 2 καλοκαίρια, μάλιστα, θυμάμαι πως ξυπνούσα το πρωί, έβλεπα ένα επεισόδιο και μετά πήγαινα στη δουλειά.


Σε αυτό το παζλ, όμως, μου λείπουν 2-3 κομματάκια, ένα από τα οποία, το παλαιότερο, θα θυμούνται ίσως και οι λίγο μεγαλύτεροι από εμένα, γιατί όταν προβαλλόταν, εγώ δεν πήγαινα καν στο νηπιαγωγείο. Ίσως αυτή η σειρά να είναι και μία από τις πρώτες αναμνήσεις που είχα σαν παιδάκι.

Ε, λοιπόν, κατάφερα να το βρω πριν λίγο!

Κι επειδή μάλλον αποτελεί μια πολύ ευχάριστη ανάμνηση και για άλλους, δε θα σας κρατήσω άλλο σε αγωνία και θα σας παροτρύνω να δείτε αυτό.



:)

So, you think you can dance!

Spoiler warning: Plot or silly and completely useless details follow.

Μετά από εξονυχιστικές, στατιστικά πρωτοποριακές, μοναδικές στο είδος τους και άκρως ενδιαφέρουσες έρευνες ανακαλύψαμε ότι, τελικά, αυτό που είναι η απόλυτη πηγή ηδονής για κάθε blogger, ισχύει και στη δική μου περίπτωση : ναι, έχω αναγνωσιμότητα!!

Γράφω αυτό το ποστ διότι επληροφορήθην πως χτες είχε πέσει ο κεντρικός server του Gμαίηλ για ολίγα λεπτά, λόγω υπερφόρτωσης του δικού μου μέηλ. Σας παρακαλώ, λοιπόν, εσάς τις μανιώδεις ορδές των αναγνωστών μου, να μη μου στείλετε άλλα μηνύματα λατρείας. Έχω ήδη ξεκινήσει να απαντώ στα 2,38 φανταστικομμύρια μηνυμάτων, δε σας κοροϊδεύω, αλλά με βάση πρόχειρους υπολογισμούς, αν συνέχιζα μόνη μου, χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια, δύο τινά θα διέκοπταν εν καιρώ αυτό το θεάρεστο έργο : ή η γη θα βρισκόταν στην πορεία ατυχούς κομήτη, με αποτέλεσμα την πλήρη εξαφάνιση της ζωής στον πλανήτη, ή θα τελείωνε κάθε πηγή ενέργειας, σβήνοντας τον υπολογιστή μου δια παντός.

Γι' αυτό, έχω προσλάβει ένα διαρκώς αυξανόμενο τιμ επαγγελματιών συγγραφέων για την πραγματοποίηση αυτού του εγχειρήματος, μία απο τις οποίες (ναι, είναι όλες γυναίκες, γιατί γράφουν με περισσότερο συναίσθημα, και διαθέτουν αντίστοιχα εμφανισιακά προσόντα, με εμένα εννοείται) εικονίζεται στην φωτογραφία. Μην ανησυχήσετε, εάν αργήσω να σας απαντήσω. Δε θα φταίω μόνο εγώ.

Τυπική υπάλληλος, οδυρομένη διότι δεν έφτασε το ημερήσιο όριο απαντήσεων, αποζητούσα κατάλληλη τιμωρία.

Spoilers end here.



...


Κι επειδή μάλλον περνάω την jazz περίοδο, και το συγκεκριμένο τραγούδι από την Ella και τον Louis μου έφτιαξε τη διάθεση, και για να φτιάξει και η δική σας, το ανέβασα και το αφιερώνω εξαιρετικά :

I won't dance

Ανοιξιάτικο καθάρισμα

Παρά τις βροχές και τη δροσούλα που επικρατούσε τον τελευταίο καιρό, η άνοιξη έπνεε τα λοίσθια. Το ένιωθε μέσα της, περίμενε το καλοκαιράκι πώς και τι, δε γινόταν να τη στήσει έτσι. Άνοιξε λοιπόν τις ντουλάπες για το καθιερωμένο συμμάζεμα, και τότε ήταν που την έπιασε πανικός. Παρά τον τεράστιο χώρο που έπιαναν, ώστε αν ήταν άδειες, να μπορούσε να στριμώξει ολόκληρη ποδοσφαιρική ομάδα εκεί μέσα, μαζί με τον προπονητή, το βοηθό και τον πρόεδρο του συλλόγου, τώρα τίποτα! Ούτε δαχτυλάκι δε χώραγε!

Και τότε, τι? Κάτι έπρεπε να γίνει. Να πετάξει τα άχρηστα, με τόσες αναμνήσεις, δεν της πέρασε από το μυαλό καν. Να μετακομίσει, ούτε λόγος, δεν της έφταναν και τα λεφτά. Σκέφτηκε, ξανασκέφτηκε, και αφού κοίταξε και μερικά περιοδικά που πρότειναν 1000+1 τρόπους να δημιουργήσετε χώρο στο σπίτι σας, που συμβούλευαν συντηρητική ανανέωση της αποθήκης σας, και άλλα τέτοια, συνειδητοποίησε πως έπρεπε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Έτσι, μίαν ωραίαν πρωίαν, κίνησε για το μεγάλο γνωστό σουηδικό πολυκατάστημα. "Αν δεν βρω λύση στο πρόβλημά μου, τουλάχιστον θα βρω κανένα Σουηδό" καθησύχασε τον εαυτό της, και καθώς είχε και μιαν αδυναμία εις τους ξανθούς γαλανομάτηδες, ξεκίνησε με αισιοδοξία. "Πάντως, δε μπορεί, κάτι θα βρω εκεί, μέχρι και μπολάκια για σκύλους έχουν".

Φτάνοντας μαζί με τις υπόλοιπες ορδές στον καταναλωτικό παράδεισο, αντί να χαζέψει τους ατελείωτους διαδρόμους και να διακοσμήσει με τη φαντασία της 10 διαφορετικά σπίτια, όπως έκανε συνήθως, άρχισε κατευθείαν από την οργάνωση σπιτιού. Τίποτα! "Δεν μπορεί, κάπου εδώ θα είναι!" διαβεβαίωσε τον εαυτό της. Ξανά τίποτα! Μετά το δίωρο, που απέβει άκαρπο, άρχισε να ψάχνει και τα υπόλοιπα τμήματα χωρίς, όμως, καλύτερα αποτελέσματα. "Αφου είμαι σίγουρη πως κάπου εδώ ήταν, δεν μπορεί! Τα είχα δει την προηγούμενη φορά, και τα είδα και στο σπίτι της φίλης μου, που είναι περισσότερο υπερβολική σε τέτοια θέματα από εμένα" και άρχισε να προβληματίζεται. Στραβομουτσούνιασε, σκέφτηκε πως άλλο ένα δίωρο δεν είχε κανένα νόημα να φύγει έτσι, παρατήρησε πως το μόνο σουηδικό που εξακολουθούσε να βλέπει στο κατάστημα ήταν έπιπλα και αποφάσισε να ρωτήσει ένα μελαχρινό και όχι και τόσο ωραίο υπάλληλο για το πού θα τα έβρισκε.

"Ξέρετε, είναι στο υπόγειο, μαζί με όλα τα υπόλοιπα εκλεκτά προϊόντα. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με αυτά. Σε τέτοιες περιόδους γίνονται ανάρπαστα και λόγω του περιορισμένου αριθμού, μπορεί να δημιουργηθούν προβλήματα με τους πελάτες" της απάντησε ψιθυριστά, και αφού τον διαβεβαίωσε για την εχεμύθειά της, την κοίταξε για ένα δευτερόλεπτο και την οδήγησε στο πριβέ τμήμα.

Και στο υπόγειο, πίσω από μια μεγάλη μεταλλική πόρτα, βρήκε αυτά που επιτέλους έψαχνε! Κατ' αρχήν εκεί είχαν κρύψει το στοκ των Σουηδών, οι οποίοι όμως ήταν μόνο μιας χρήσης, κομμάτια διαρκείας έχουν σταματήσει να εισάγουν, γιατί διαμαρτύρονταν οι στρέιτ άντρες πελάτες, της εξήγησε υπομονετικά ο υπάλληλος ("μα καλά, πόσοι μπορεί να είναι?" σκέφτηκε). Και δίπλα, προσεκτικά καταχωρημένα και σε διάφορα μεγέθη, κουτάκια και κρεμάστρες για αποθήκευση των σκελετών στη ντουλάπα σας! "Χμμ, κυρίως μήντιουμ χρειάζομαι" αποφάσισε και μέσα στον ενθουσιασμό της άρπαξε δύο κουτιά και 4 κρεμάστρες με ενίσχυση για καλύτερη στήριξη, μία ραφιέρα για λάρτζ μέγεθος με 4 θέσεις για το μέλλον και 2 Σουηδούς που της γυάλισαν κι έτρεξε περιχαρής για το ταμείο.

Wishful thinking

...

Oh skylark,
I don't know if you can find these things,
But my heart is riding on your wings.
So if you see them anywhere,
Won't you lead me there

...



Ella's version

Βζζζζζ μέρος δεύτερον

Εισαγωγή

Μετά από απαίτηση του κοινού μου, που διψά για ποιοτικά αναγνώσματα, αλλιώς δε θα διάβαζε εμένα, αλλά Κάφκα, σας προσφέρω μια μικρή ανταπόκριση από το γνωστό μέτωπο: η μυγοσκοτώστρα που ο dizzyk κατάφερε να ανασύρει από τα βάθη του ίντερνετ έδωσε αποτελέσματα!

Πειραματική διαδικασία

Πολλαπλές επαναλήψεις του ιδίου πειράματος έγιναν αρχικά από 2 ανεξάρτητους μεταξύ τους παρατηρητές (εμένα και τον dizzyk). Τα πειράματα διεξήχθησαν in silico, σε διαφορετικές και τυχαίες μεταξύ τους ώρες, δυστυχώς, όμως, λόγω προβλημάτων στο σύστημα καταγραφής (βαριόμασταν να τα κρατήσουμε) έχουμε μόνο τον ποιοτικό έλεγχο.
Επιπρόσθετος έλεγχος πραγματοποιήθηκε από παγκοσμίως γνωστή συνάδελφο στην εξολόθρευση ασπονδύλων, και χρησιμοποιήθηκε για έλεγχο των προηγούμενων.

Αποτελέσματα

Εγώ και ο dizzyk σε όλες τις δοκιμές είχαμε ως ποιοτικό αποτέλεσμα, όλως περιέργως, sucky. Ο έλεγχος της συναδέλφου, όμως, απεκάλυψε πως υπάρχουν αρκετα κενά στην προσέγγιση του προβλήματος που υιοθετήσαμε, διότι με τη δεύτερη προσπάθεια μας ισοπέδωσε και έφτασε σε decent αποτέλεσμα με χρόνο 23.71 sec (αν κάνω λάθος, παρακαλώ να διορθωθεί).

Συμπεράσματα

Επειδή το blog είναι δικό μου, και με πλήρη περιφρόνηση της κοινής λογικής που επιτάσσει να παραδεχτώ την ήττα μου, καταλήγω στο ότι:

α) η εν λόγω συνάδελφος είχε εξασκηθεί μυστικά πίσω από την πλάτη μας, και είχε εξοικειωθεί με το software
βου) η συνάδελφος είχε αναπτύξει ιό, ο οποίος αναγνώριζε τον εκάστοτε χρήστη και μας "έριχνε" στο σκορ
γου) η συνάδελφος μας είχε κάνει βουντού για να επηρεάσει τις επιδόσεις μας.


Αναμένουμε προτάσεις για δημοσίευση σε έγκριτο επιστημονικό περιοδικό.